قسمت شصت
‫سرزمین اهریمن‌های غیرانسانی (بخش سوم)
‫روزی که توی مسابقه‌ی کاراته برنده شدم بابا حتی نیومد دنبالم.
‫کاراته برای من قلبِ مسیرم به‌سمت‌ عدالت بود.
‫اما برای بابام، فقط راهی برای تمرین بدنم بود ‫تا بتونم زیباتر بشم.
‫چرا انقدر زمخت و نتراشیده‌ای؟
‫از خواهرت یاد بگیر!
‫اون خواهرم... وقتی 8 ساله بودم مرد!
‫خواهرت بدون مشکل این‌کار رو می‌کرد.
‫نمی‌تونم.
‫کسی نمی‌تونه به بی‌نقصیِ مرده‌ها باشه.
‫تو مایه‌ی ننگی.
‫من کجام؟
‫توی ماشین بهم حمله شد، و...
بیدار شدی؟
‫برا-چان.
‫مراقب باش.
‫پاتو جای اشتباه بذاری می‌افتی.
‫چه هموطن سیاه‌پوش گستاخی.
‫می‌خواد منو به‌عنوان یه طعمه زنده نگه داره.
‫منو اینجا، بالای این برج به نمایش گذاشته،
‫تا بتونم اعضای آژانس کارآگاهی رو به کام مرگشون بکشونم.
‫واقعاً؟
واقعاً همه‌ش همینه؟
‫پس چرا منم زنده نگه داشت؟
‫چیکار کنیم؟
‫ماها نمی‌تونیم مثل ناکاهارا چویا گرانش رو ‫دست‌کاری کنیم و فرار کنیم.
‫و این اتاق خیلی کوچیکه.
‫فوراً پر از آب می‌شه.
‫باید فکر کنیم.
‫بخواب!
‫چه خبره...
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
سطح آب داره می‌سوزه؟
‫دیوارها با یه‌ماده‌ی بی‌رنگ اشتعال‌پذیر رنگ شده.
‫پس اینم یکی از نقشه‌های فیودوره.
‫اگه سرمونو بالا بیاریم، تا حد مرگ می‌سوزیم.
‫اما...
‫نفسم...
‫زیر آب به‌اندازه‌ی کافی قوی نیست.
‫لعنتی! دارم نفس کم میارم.
‫آتیش خاموش شد.
‫فهمیدم.
‫همه‌ی سوخت استفاده شده.
‫نجات پیدا کردیم.
‫دازای...
‫نکنه...
‫لعنتی...
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫نه.
‫بعدش بود که فهمیدم شعله‌ی توی یه اتاق محبوس...
‫فوراً همه‌ی اکسیژن توی محیط رو مصرف می‌کنه.
‫اگه تلاشی برای تنفس اون هوا می‌کردیم، ‫به‌جاش همه‌ی اکسیژن خونمون کشیده می‌شد،
‫و با یه نفس می‌مردیم.
‫اگه دازای جلوم رو نگرفته بود، می‌مردم.
‫ولی حالا که نمی‌تونیم سرمونو بیرون ببریم ‫به این معنیه که چاره‌ای جز غرق‌شدن نداریم.
ولی این چه قیافه‌ایه؟
‫یه درز توی دره.
‫حالا دارم می‌فهمم.
‫دازای سیم ‌کششی‌ای که درو کنترل می‌کرد رو خراب کرد.
‫باز شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو!
‫زنده‌م...
‫دازای!
‫استثنایی در پروتکل سیلاب شناسایی شد.
‫بدین‌ترتیب توالی منع عبور و مرور را آغاز می‌کنیم!
‫اوضاع پسه!
‫باید قبل از اینکه سرعت بگیره فرار کنیم.
‫وگرنه می‌میریم!
‫من یه قولی دادم...
‫که تو رو زنده از اینجا بیرون می‌برم.
‫بقیه‌ش دیگه با توـه.
‫نمی‌دونم...
‫که چی درسته...
‫شدیداً با خودم درگیرم، حس می‌کنم بدنم داره از هم می‌پاشه.
‫من هدف واقعی زوال فرشتگان رو بهت می‌گم.
‫جواب می‌خوام.
‫یه‌نفر!
‫دازای-سان!
‫به این زودی داری جا می‌زنی؟
‫وابسته نباش.
‫با قدرتی که الان داری یه راهی پیدا کن.
‫اون...
‫دختری که رامپو-سان گفت پیدا کنم.
‫می‌رم کمکش!
‫یه‌نفر داره میاد.
‫نیا.
‫تله‌ست!
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم.
‫بقیه‌ش دیگه با توـه.
‫با منه؟
یعنی چی؟
‫از آدم یه‌لا قبایی مثل من چی برمیاد؟
‫فرار می‌کنم.
‫این جنگ از اولشم جنگ من نبود.
‫این چیه؟
‫روسیه؟
‫یعنی چی؟
‫آکوتاگاوا! منم!
‫منو نمی‌شناسی؟
‫اگه نتونم فرار کنم، پس روبه‌جلو پیش می‌رم.
‫لباس سیاهش از خودش محافظت نمی‌کنه...
‫بازوی شکسته‌ش...
‫توانایی خون‌آشامی!
‫اگه بتونه [بدنش] رو دوباره بازسازی ‫کنه، نیازی به دفاع از خودش نداره.
‫پس یعنی تا نکشمش تمومی نداره.
‫تمومش کن آکوتاگاوا!
‫من هنوز جوابتو نشنیدم.
‫تو اون‌موقع چرا....
‫احمق!
‫زود باش فرار کن!
‫چرا منو نجات دادی؟
‫آ ـ آخ...
‫لعنتی.
‫پام شکسته.
‫چیه بابا... یالا دیگه.
‫دردم داره شروع می‌شه.
‫خلاصم کن دیگه.
‫با کمال میل.
‫صدام رو می‌شنوی، چویا-سان؟
‫هدفت توی طبقه‌ی چهارمه.
‫بکشش.
‫دستورت برای کشتن دازای رو لغو کن.
‫دفعه‌ی بعدی خودتو می‌زنم.
‫جــــونم.
‫سیگما-سان، فکرش رو می‌کردم فرار کنی.
‫لمست می‌کنم و از همه‌ی نقشه‌هات ‫برای فرودگاه سر در میارم.
‫این قولیه که به دازای دادم.
‫عجب که‌ این‌طور.
‫احسنت به دازای-کون.
‫ظرف ده دقیقه تونست شست‌وشوی مغزیت بده.
‫چی؟
‫تو از اون آدمایی نیستی که در حالت ‫عادی از این ریسکا بکنه.
‫بعد از دیدن دازای-کون، باور اینکه چیزی که واقعاً بهش نیاز داری...
‫مکانی به اسم «خونه» نیست بلکه «اعتماد»ـه، بهت تحمیل شد.
‫به‌عبارتی، تو با خودت گفتی...
‫من می‌خوام عضوی از آژانس کارآگاهی بشم.
‫ما باید آژانس کارآگاهی رو توی فرودگاه نجات بدیم.
‫دیگه بقیه‌ش با توـه.
‫اشتباه می‌گم!؟
‫شاید حق با تو باشه که شست‌وشوی مغزی شدم.
‫ولی دازای بهاش رو داد.
‫وقتی یه مشتری پول بیشتری می‌ذاره، ‫کازینو هم باید به‌نوبه‌ی خودش جواب بده.
‫در واقع، تو اونی بودی که سعی داشتی ‫منو شست‌وشوی مغزی بدی.
‫تلاش داشتی یه‌کاری کنی به دازای ‫شک کنم و اسلحه‌م رو پایین بیارم.
‫توی کنترل‌کردن من دازای بهت پیروز شد.
‫این‌طوریه؟
‫الانم لمست می‌کنم و سر از خاطراتت در میارم.
‫اما قبلش بهم بگو...
‫موهبتت چیه؟
نه، در اصل خودت چی هستی؟
‫تا پنج دقیقه‌ی دیگه دستور واحد رو باز کن.
‫وگرنه، همه‌ی خون‌آشام‌ها رو باهم برای حمله به دنیا می‌فرستم.
‫بِرَ-چان، شنیدی؟
‫تا 5 دقیقه‌ی دیگه به کل دنیا حمله می‌کنن.
‫باز نمی‌شه!
‫به‌نظرت منظورش چیه؟
‫نکنه...
‫می‌دونستی؟
‫وقتی خواب بودی فوکوچی شمشیر مقدس ‫رو به‌دست گرفت و به خون‌آشاما فرمان داد.
‫دیری نمی‌پاد که دنیا به جهنم تبدیل می‌شه.
‫نه...
‫تو پادشاه شیطان‌ها و نابودگر دنیاهایی، مگه نه؟
‫برام مهم نیست که کل بدنت کله‌ست یا نصفت شمشیره.
‫از قدرت شیطانیِ «بوهاها»ـت استفاده کن! یه‌کاری کن دیگه!
‫باید یه‌چی باشه، مگه نه؟
‫قدرتی که حتی تو این وضع هم بتونی ازش استفاده کنی!
‫تسلط من بر بخش‌های به‌دردبخور توانایی‌هام ‫توسط شمشیر مقدس گرفته شده.
‫چیزی که هنوزم هست...
‫بیزاریم از نور خورشیده.
‫و بیزاریم از نقره و بوی رز.
‫راستی، سیر هم ریده.
‫و...
‫گمونم توی آینه هم نمی‌تونم خودمو ببینم.
‫عه... خب...
‫فکر کنم اشکالی نداره.
‫چه حقارتی.
‫پس گمونم باید اون شمشیرو بکشیم بیرون.
‫غیرممکنه.
‫ریشه‌های شمشیر مقدس برای تو زیادی محکمن.
‫ولی بازم، با یه‌جا نشستن واسه پنج ‫دقیقه‌ی بعدی زیاد حال نمی‌کنم.
‫بِرَ-چان، بابتش متأسفم.
‫ببخشید، ولی باید به بقیه کمک کنم!
‫باشه... انجامش بده.
‫ولی بِرَ-چان، تو گفتی که هیچ علاقه‌ای ‫به اتفاقایی که برای این دنیا می‌افته نداری.
‫ندارم.
‫نه توی این دنیا.
‫پدر جان.
بگو ببینم تو چی هستی؟
‫بگو ببینم تو چی هستی؟
بگو ببینم تو چی هستی؟
‫موهبتت ناشناخته‌ست.
‫اصل و نسبت هم ناشناخته‌ست.
‫تو توی این دنیا مثل یه خلأیی.
‫یه یادداشت به زبون روسی پیدا کردم.
‫تو کسی بودی که نوشتیش؟
‫«کمکم کنید»؟
‫کمکم...
‫کمکم کنید...
‫کمکم کنید!
‫چشماتو باز کن، آکوتاگاوا!
‫اون تویی مگه نه؟
‫من می‌فهمم!
‫چون اون دختر رو نکشتی!
‫برم تنها طعمه‌ای بود که نیاز داشتی.
‫ولی تو از دختره گذشتی!
‫چراشو هم می‌دونم.
‫چون قول دادی تا شیش ماه آینده کسی رو نکشی!
‫حالا هم وقت این نیست که همدیگه رو بکشیم!
‫گرفتمت، آکوتاگاوا!
‫لباس سیاهش ازش محافظت نمی‌کنه.
‫پس اگه بزنمش...
‫بهم بگو...
‫الان تو چه سالی هستیم؟
‫چشماتو باز کن، آکوتاگاوا!
‫می‌خوای قوی بشی دیگه، نه؟
‫قوی...
‫درسته!
‫به خودت نباز!
‫گوش کن...
‫اون یه شیطانه!
‫اون خود کلمه‌ی شیطانه که گوشت و خون گرفته.
‫نمی‌تونم جلوشو بگیرم.
‫تکون نخور!
‫ولی بازم امیدی هست.
‫تو.
‫شمشیر کِلَدیِنِتز...
‫از بیرون شبیه یه سلاح معمولی به‌نظر میاد.
‫ولی مثل شمشیر مقدس از نقره‌ی موهبت‌داده‌شده ساخته شده.
‫این تنها سلاحیه که می‌تونه موهبتی که من باشم رو از بین ببره.
‫اون شیطانیه که از ضعف قلب من متولد شده.
‫من انقدر ضعیف بودم که تحت سلطه‌ی موهبت خودم قرار گرفتم.
‫چندشخصیتی داره؟
‫یعنی موهبت فیودوره؟
‫شوخی کردم.
‫حقّه‌ی چندشخصیتی‌بودن خیلی قدیمی شده، ‫ولی فکر کردم گولشو بخوری.
‫ببخشینا.
‫باید مطمئن می‌شدم که متعهدی.
‫ولی از اونجایی که متعهدبودن از ریخت و قیافه‌ت می‌باره...
‫حالا، لطفاً بفرما هرچی می‌خوای بخون.
‫برام مهم نیست که لمسم کنی و ‫هر اطلاعاتی می‌خوای رو بگیری.
‫اگه جرئتشو داری، بفرما.
‫رئیس، جوابت چیه؟
‫رأی‌گیری با اکثریت آرا به تصویب رسید.
‫بهت می‌گم چطور دستور واحد رو باز کنی.
‫گمونم باید اکشن‌فیگور فوکوچی رو ‫که تو خونه دارم بندازم دور.
‫لطفاً این کارو بکن.
‫نکنه...
‫نور آخرالزمان.
‫دنیا در عرض چند ده ثانیه می‌سوزه.
‫حالا، بفرما.
‫لمسم کن لطفاً.
‫این ممکنه آخرین قماری باشه که می‌کنم.
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫تموم رازهاتو.
‫این پایان دنیاست.
‫هنوز نه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دنبال چیزی می‌گردم که به بیرون‌کشیدن شمشیر کمک کنه!
‫چیزی هست که بتونم ازش استفاده کنم؟
‫اون همون سوراخیه که اون ما رو ازش آورد اینجا.
‫خودشه!
‫این باید جواب بده!
‫دختر، فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫این میزو میندازم پایین.
‫کمِ کمش 30 کیلوـه.
‫فقط باید شمشیرو بهش ببندم و از لبه‌ی ساختمون بندازمش پایین.
‫وزنش باید شمشیرو بکشه بیرون!
‫این جریان شدید نور دیگه چیه؟
‫این...
‫اطلاعاته؟
‫من این وضعیت رو بارها تصور کردم.
‫اگرچه، تو تصورم، ما تو دو طرف مخالف بودیم.
‫چی شده؟
‫بیا، چویا.
‫با مشت زپرتیت سرگرمم کن!
‫وایسا.
‫داره تحریکت می‌کنه.
‫سعی داره با لمس کردنت، تو رو از حالت خون‌آشامی خارج کنه.
‫از دور کارشو بساز.
‫لعنتی.
‫حرومی! درد داره!
‫فکر کردی کجا رو نشونه می‌گیری؟ نشونه‌گیریت داغونه!
‫حالا دیگه خطا نمی‌زنی.
‫از این بدتر نمی‌شه.
‫درد دارم. دارم به فیودور می‌بازم.
‫از همه بدترم چویاست که کم مونده بکشتم.
‫کاملاً به آخر خط رسیدی.
‫کی می‌دونه؟
‫ممکنه یه‌چیز کاملاً عمیق و تکون‌دهنده بگم،
‫و چویا می‌تونه با نیروی معجزه‌آسای ‫دوستی، هوش و حواسش برگرده.
‫پس بفرما یه تلاشی بکن.
‫چویا...
‫بیدار شو.
‫سرنوشت ما اینجا به پایان نمی‌رسه.
‫چون برای ما...
‫تمامی واحدها، حمله!
‫نه!
‫این برخلاف چیزیه که قول دادی!
‫سیلوهای هسته‌ای یک تا هشت، توالی پرتاب رو آغاز کنید.
‫اجرای صد درصدی سیستم‌های هدایت ترمینال.
‫سی ثانیه تا پرتاب.
‫نیروهای زرهی از جنوب شرقیِ مرز نزدیک می‌شن.
‫خرابی رادارشناخت دوست از دشمن!
‫درخواست پشتیبانی فوری!
‫دنیا...
‫به آخر خط رسیده.
‫عمراً بــــذارم!
‫بیفت!
‫بـــیـــــــــفـــــــــت!
‫شوخیت گرفته...
‫نه...
‫در نمیاد.
‫خودتو سرزنش نکن.
‫این چیزی جز سرنوشتمون نیست.
قسمت بعدی شصت‌ و یک
خدا
نگهدار گرگ‌ومیش
خدا
نگهدار گرگ‌ومیش
‫A N I M E L I S T
‫S a y a K a & M o e i n K m l