‫متوجه شدم.
‫بله.
‫رامپو-سان، شما هم مراقب باشید.
‫بله.
‫رامپو-سان شما هم مراقب باشید.
‫رامپو-سان، شما هم مراقب باشید.
‫توی باند 122R رامپو-سان رو می‌بینیم.
‫بریم.
‫حتماً.
‫خب حالا ببرسواری کنیم.
‫ها؟
‫تو نوکر سگ‌های شکاری هستی!
‫بنابراین، از حالا به بعد یه ماشینی!
‫سگا سوار گربه‌ها می‌شن!
‫چه خنده‌دار!
‫گربه نیستم، ببرم.
‫الان فهمیدم...
‫در کل دوست ندارم با این مدل آدما سروکار داشته باشم.
‫خب برو!
‫این فرودگاه یه شهربازی بزرگه!
‫فهمیدم.
‫ولی واقعاً باهامون همکاری کنید.
‫همکاری؟
‫می‌دونین...
‫بقیه رو متقاعد کنین به آژانس کارآگاهی حمله نکنن.
‫اره حتماً، با بی‌سیم به زیردستم دستور می‌دم.
‫ولی جدای تتچو، جونو گم شده.
‫اونو نمی‌تونم تضمین کنم.
‫اما خب رامپو-سان استنباط می‌کرد اون گم بشه.
‫ها؟
‫جونو توسط خون‌آشاما شکست خورده و دزدیده شده...
‫این استنباط رامپو-سان بود.
‫بعدش دشمن اعلام کرد این کار آژانس کارآگاهی بوده.
‫که یعنی عجیبه...
‫که تو الان بهم بگی جونو-سان گم شده.
‫همچین تناقضی چطور ممکنه؟
‫به‌خاطر بلایی که ما به سر جونو-سان آوردیم،
‫تو باید بهم حمله می‌کردی.
‫چی، این چیزیه که نگرانش بودی؟
‫آژانس این تیکه رو اشتباه فهمیده.
‫بعداً بهت می‌گم چطوری.
‫رامپو-سان اشتباه نمی‌کنه.
‫ای بابا.
‫عموماً، من اونی‌ام که بقیه رو به حرف میارم.
‫تو از اون دردسرسازایی، نه؟
‫شلاق مسی، شکوفه‌ی آجوگا.
‫گیـ ـ گیرم انداخت!
‫از قبل داشته کنترل می‌شده!
‫متأسفم.
‫دستکاری سن!
‫بچه بخواب.
‫همه در مورد جونو اشتباه برداشت می‌کنند.
‫جونو سرده.
‫اما در اصل، از ظلم متنفره و از مظلوم‌ها محافظت می‌کنه.
‫دوباره می‌پرسم، بهم بگو جونو کجاست.
قسمت پنجاه و هست
سرزمین اهریمن‌های غیرانسانی (بخش اول)
‫در اصل مسیر درست من اینه که برم دنبال اون خون‌آشام.
‫اما برای پنج دقیقه توجهم رو نه روی عدالت ‫بلکه روی جونو متمرکز کردم.
‫جواب بده!
‫جونو کجاست؟
‫پیام به سگ‌های شکاری.
‫من یکی از آدمای آژانس رو دستگیر کردم.
‫الان اینجا تا حدی که نقشه‌ی دشمن رو مُقُر بیاد شکنجه‌ش می‌دم.
‫جلوی بقیه‌ی اعضای آژانس کارآگاهی رو ‫بگیرید تا دخالتی نکنن.
‫اطاعت.
‫بی‌سیم دوباره کار افتاده.
‫شکنجه؟
‫درسته.
‫دلم سوخت، ولی یارت به عظمی می‌ره.
‫باید کمک کنم.
‫چطور؟
‫این چی...
‫چی به سرم اومد؟
‫باید کمک کنم.
‫حرومزاده!
‫منو دست ننداز!
‫راستی کونیکیدا-سان، امروز وقتی برای کار با کنجی-کون رفتم...
‫یه مرد یکم لات‌طور بود که به‌طور عجیبی مهربون بود.
‫تعجبی نداره.
‫یه قانون نانوشته توی یوکوهاما هست.
هیچ‌وقت نباید کنجی رو عصبانی کنی
‫هیچ‌وقت نباید کنجی رو عصبانی کنی.
هیچ‌وقت نباید کنجی رو عصبانی کنی
‫همین کنجی-کون سربه‌راه خودمون؟
‫درسته.
‫عجیبه، نه؟
‫اما در واقع، اون اصلاً سربه‌راه نیست.
‫دقیقاً برعکسشه.
‫توی یه روستا توی منطقه‌ی توهوکو یه‌بار سیل اومد.
‫رانش گلی‌ای که ایجاد کرد بدترین ‫رانش گلی پنجاه‌سال اخیر بود.
‫انقدر شدید بود که بعدها مجبور ‫شدن دوباره نقشه‌ها رو از اول بنویسن.
‫ولی اون روستا عملاً هیچ آسیبی ندید.
‫رئیس برای تحقیق به اونجا رفت و علتش رو فهمید.
‫روستا هیچ آسیبی ندیده بود چون...
‫ یه‌چیزی جهت گل‌ولای رو تغییر داده بود.
‫یه پسر از اون روستا بود.
‫کنجی جهت اون گل‌ولای رو تغییر داده بود.
‫زمین رو کنده بود انگار که یه خدای غول‌پیکر...
‫که یه تخته‌‌سنگ گنده پرت کرده باشه.
تخته‌سنگ؟
‫با دست خالی؟
‫درسته.
‫دوستای بچگیش زنده‌زنده زیر گل‌ها دفن شده بودن.
‫می‌گه هیچ خاطره‌ای از بعدش نداره.
‫موهبت کنجی قدرت خشم نامحدود طبیعته.
‫صرفاً با شخصیت رامش کنترلش می‌کنه.
‫وقتی خطر و خشم و کابوس‌های قریب‌الوقوع گیرش میندازن،
‫خودش رو نشون می‌ده.
‫خشم موجود توی همه‌ی مخلوقات زمین و آسمون.
‫فوران و سونامی.
‫و چون نمی‌تونه مدام عصبانی باشه،
‫به‌جاش گرسنه می‌شه.
‫پس وقتی که کنجی-کون واقعاً عصبانی بشه...
‫دیگه واضحه.
‫کی می‌تونه جلوی فوران رو با دست خالی بگیره؟
‫منو بکش.
‫من باید می‌رفتم دنبال عدالت.
‫با ذهن آروم صدبار بهش فکر کردم،
‫جونو هیچ‌وقت ازم نخواست مأموریت ‫رو ول کنم تا اونو نجات بدم.
‫دوستم رو اشتباه قضاوت کردم، عدالت رو اشتباه ‫قضاوت کردم، دشمن رو اشتباه قضاوت کردم.
‫و این شد نتیجه‌ش.
‫من لایق سگ‌های شکاری بودن نیستم.
‫انجامش بده.
‫بیا اون شخص رو باهم پیدا کنیم.
‫با ذهن آروم که بهش فکر کردم، ‫دیدم دلیلی ندارم ازت عصبانی باشم.
‫واقعاً؟
‫تو چی؟
‫اما اول...
‫زیادی از خودم کار کشیدم.
‫یه چرت بزنم.
‫آره...
‫منم.
‫من تتچوام.
‫تو؟
‫کنجی هستم.
‫کنجی.
‫فهمیدن این اسم...
‫بزرگترین دستاورد امروزمه.
واقعاً چیزی نمی‌شه؟
‫دشمن همون ارباب جاذبه ناکاهارا چویاست که باش طرفیم.
‫اون توی مبارزه خیلی قوی‌تر از ماهاست.
‫چیزی نمی‌شه.
‫توی هفت‌سال گذشته هرروز به راه‌هایی ‫که می‌شه چویا رو سقط کرد فکر کردم.
‫به‌علاوه، یه فرشته دارم که کمک حالمه.
فرشته؟
‫یکم پیشم گفتی.
‫یه فرشته توی گوشم زمزمه کرد.
‫نکنه چیزی بود که همدستت از بیرون بهت گفته؟
‫با اینکه سه سالته باهوشیا.
‫درسته. من با آنگو در ارتباط بودم.
‫اطلاعاتی که می‌خوام براش ارسال کنم رو ‫عیار ‫می‌کنم و بعدش با ضربان قلبم براش رمزنگاری می‌کنم.
‫یه حسگر توی بدنم تشخیصشون می‌ده و آنگو رمزگشاییشون می‌کنه.
‫دروغ می‌گی.
‫کمِ ‌کمش، نصفش راسته.
‫چون این روش یه ایرادی داره.
‫این روش فقط به تو اجازه‌ی ارسال اطلاعات می‌ده.
‫یه خیابون یه‌طرفه‌ست.
‫اطلاعات بیرون چی؟
‫ماشالا دقت.
‫معلومه خب راه‌های خودمو دارم.
‫ راه‌هایی دارم تا اطلاعاتی رو بگیرم که ‫حتی فیودور هم ازشون سر درنیاره.
‫می‌خوای حدس بزنی؟
‫اگه بتونی بفهمی، می‌زنی رو دست فیودور.
‫آبِ خوردن.
‫شبیه آتسوشی-کون‌ـه.
‫دازای چطوری داره از بیرون اطلاعات می‌گیره؟
‫نامه‌ یا بی‌سیم مخفی نمی‌تونه باشه.
‫زندان همه‌جوره امنیتیه.
‫پس یعنی یه‌طور موهبته؟
‫تلپاتیه شاید؟
‫نه این نمی‌شه.
‫موهبت دازای هر تلپاتی‌ای رو خنثی می‌کنه.
‫جواب چی می‌تونه باشه.
‫الان وقت 20‌سوالی نیست!
‫وقت نداریم.
‫زود باش بگو.
‫باید قبل از فیودور از اینجا بریم.
‫من فرار نمی‌کنم.
‫ها؟
‫چی داری می‌گی؟
‫نکنه دست‌آخر زد به‌سرت؟
‫اگه نمی‌خوای فرار کنی پس چطوری می‌خوای پیروز شی؟
‫ساده‌ست.
‫تا قبل از پایان بازی... فیودور رو می‌کشیم.
‫تا قبل از پایان بازی... فیودور رو می‌کُشیم.
‫رمز نامعتبر است.
‫یک نقض حبس اساسی رخ داده است.
‫فعال‌سازی توالیِ منع عبور و مرور.
‫چویا-سان!
‫دیوارای مورسو از فلز ضدموهبت ساخته شدن.
‫حتی چویا هم نمی‌تونه به‌موقع ازشون رد بشه.
‫چویا قویه.
‫به همین خاطره که...
‫ از اینجا شکستش می‌دیم.
‫این اتاق مراقبت مرکزیه.
‫هشدار. هشدار.
‫جریان آب‌گرفتگی قابل قطع‌شدن نیست.
‫مدارها همین الانشم خراب شدن.
‫وقتی در بسته بشه، دیگه عمراً باز نمی‌شه.
‫و امکان نداره بشه جلوی آب‌گرفتگی رو گرفت.
‫اوی... چیکار داری می‌کنی؟
‫الکی‌الکی به اینجا نمی‌گن امن‌ترین زندان دنیا که.
‫اون در رو باز نکن!
‫می‌رسه به اتاق کنترل نظارتا!
‫می‌خوای توسط نگهبانای مسلح اون داخل کشته شیم؟!
‫دیگه بازش کردم.
‫شوخیت گرفته...
‫همه‌شون مُردن.
‫تو این‌کارو کردی؟
‫ولی ما که همین الان درو باز کردیم...
‫چطور این‌کارو کردی؟!
‫بهت که گفتم...
‫زمان رو نگه داشتم.
‫اصلاً خوب نیست.
‫زمانو نگه داشتی؟
‫غیرممکنه.
‫موهبت تو یه موهبتِ خنثی‌‌کننده‌ست.
‫سر به سرم نذار!
‫مورسو جنس ویترینی برای موهبت‌دارای خطرناکه.
‫موهبت‌دارایی از سراسر دنیا اینجان.
‫و اون دختر هم میون اوناست.
‫یه مجرم موهبت‌دار.
‫موفق‌ترین دزد جهان.
‫وقتی که هشت راز نظامی رو توی آمریکای جنوبی دزدید، دستگیر شد.
‫موهبتش واقعاً شگفت‌انگیزه.
‫فقط برای چند ثانیه... می‌تونه زمان رو در اطرافش متوقف کنه.
‫اون می‌تونه شعاع چند کیلومتری اطراف خودشو تحت‌تأثیر قرار بده.
‫اون و آنگو قبل از محاکمه‌ش یه معامله‌ای کردن.
‫در عوض تخفیف توی حکمش، دختره ‫هر صبح زمان رو متوقف می‌کنه.
‫و فقط به تعداد دفعاتی که آنگو بهش دستور می‌ده.
‫خب فایده‌ش چیه؟
‫زندانی شده دیگه، مگه نه؟
‫پس متوقف‌کردن زمان چه سودی برای اون داره؟
‫با متوقف‌شدن زمان، هوشیاری هم متوقف می‌شه.
‫بنابراین هیچ‌کس از اینکه زمان می‌ایسته خبردار نمی‌شه.
‫صبر کن...
‫تو موهبت اون رو خنثی می‌کنی!
‫زدی تو خال.
‫من، به‌تنهایی، وقتی زمان متوقف شده می‌تونم حرکت کنم.
‫و وقتی زمان ایستاده بود، کنترل ‫اتاق امنیت رو به‌دست گرفتم.
‫ناک‌اوت کردن نگهبانا در حالی که نمی‌تونستن حرکت کنن،
‫از کتک‌زدن یه میمونِ خوابیده هم آسون‌تر بود.
‫این مرد...
‫حالا...
‫این جواب تکلیفی که بهت دادم رو می‌ده، نه؟
‫که این‌طور.
‫پس این‌جوری از بیرون اطلاعات دریافت می‌کنی.
‫آره.
‫مدت‌زمان و فرکانس مکث‌ها به‌خودیِ خود یه رمزه.
‫می‌فهمی دیگه، مگه نه؟
‫هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونه با این رمز پیامو دریافت کنه.
‫به‌عبارت دیگه، فیودور از همون اولشم هرگز شانسی نداشت.
‫و دازای کنترل اتاق امنیت رو به‌دست ‫گرفته و رمزها رو تغییر داده،
‫و فیودور رو حبس کرده.
‫واسه همینم بود که در جهت مخالف ‫خروجی داشتیم ول می‌گشتیم.
‫واسه خاطر اومدن به اینجا بود!
‫همه‌چیز طبق نقشه‌ش پیش می‌رفت.
‫صدامو می‌شنوی، فیودور؟
‫چه حسی به غرق‌شدن قریب‌الوقوعت داری؟
‫نمی‌تونی منو بکشی.
‫جوابتو دوست داشتما، ولی ‫چطوری می‌خوای فرار کنی؟
‫نمی‌تونین از موهبتاتون استفاده کنین. در هم که تخریب‌ناپذیره.
‫و قدرت جاذبه‌ی چویا هم به چیزی که لمسش کنه اثر ‫می‌ذاره، واسه همینم به‌درد چیزای پودری یا آب نمی‌خوره.
‫پس هر کاری می‌کنین باید با موهبت تو باشه دیگه؟
‫اگه این چیزیه که داری بهش فکر می‌کنی، مشتاقم ببینمش.
‫با این حال، گمون نکنم موهبتت از نوعی ‫باشه که بتونه از این وضع درتون بیاره.
‫واسه همینه که این تله رو انتخاب کردم.
‫برنده می‌شه.
‫با این وضع، دازای اون دوتا ابرانسان رو به‌تنهایی از بین می‌بره.
‫چویا، به‌نظر می‌رسه وقت خداحافظی رسیده.
‫واقعاً مایه‌ی سرافکندگیه که باید این‌طوری پیش میومد.
‫هفت‌سال از موقعی که همو دیدیم می‌گذره.
‫هیچ‌وقت باهم کنار نیومدیم، درسته؟
‫ولی...
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، وقتایی هم بود که همدیگه رو درک می‌کردیم.
‫مثلاً...
‫شرمنده، چیزی به ذهنم نیومد.
‫خب دیگه...
‫گودبای!
‫ایناهاش!
‫این کالسکه که اسب نداره.
‫منظورت ماشینه دیگه.
‫مال خدمه‌ی نظافته.
‫ما کجاییم؟
‫فقط مسافرا نیستن که به فرودگاه میان و می‌رن.
‫صدها مغازه توی فرودگاه هست.
‫باید راهی واسه وارد و خارج‌کردن وسایلشون ‫وجود داشته باشن دیگه، مگه نه؟
‫دشمن اونقدرا هم حواسش نیست.
‫و از این طریق می‌تونی از این منع رفت‌وآمد فرار کنی؟
‫مطمئنم راننده رو بازرسی می‌کنن،
‫ولی وقت اینو ندارن که تموم محموله‌ها رو بررسی کنن.
‫تنها کاری که باید بکنیم اینه که اینجا قایم شیم و منتظر بمونیم.
‫خدمه‌ی نظافت ما رو می‌برن بیرون.
‫که این‌طور.
‫متأثر شدم، دختر.
‫بایدم همین‌طور باشه.
‫ناسلامتی قهرمان عدالتما!
‫بیدار شو، آتسوشی-کون.
‫کیه؟
‫بیدار شو.
‫وقت نیست.
‫بیدار شم؟
‫چی به سرم اومده؟
‫آتسوشی-کون!
‫می‌گما، بِرَ-چان...
‫اون شمشیره درد داره، نه؟
‫می‌خوای کمکت کنم یه راهی برای بیرون‌آوردنش پیدا کنی؟
‫دهاتی احمق.
‫صبر کن ببینم.
‫اصلاً خوشم نیومدا.
‫این مهروموم را بشکن، و من، تجسم شیطان،
‫آزاد خواهم بود که با تاریکی بر این جهان حکمرانی کنم!
‫آره، آره، همینیه که می‌گی.
‫خب این شمشیره چطوریاست؟
‫همه‌ش به‌خاطر اون شمشیره‌ست، نه؟
‫این شمشیر قبلاً یه انسان بود.
‫صدها سال پیش، یک شخص موهبت‌دار مُرد،
‫و گوشتش به‌واسطه‌ی موهبتش به فلز تبدیل شد.
‫به‌شکل یک شمشیر بازسازی شد.
‫به‌شکل این شمشیر مقدس سورزِلِوِنی.
‫موهبت اون حتی وقتی مرده هم به کارش ادامه می‌ده.
‫موهبتش توانایی ادغام گوشت با موهبته.
‫گوشت و موهبت؟
‫دقیقاً.
‫اونا مال دو سطح متفاوتن و موهبت اون وسیله‌ای برای اتصالشون بود.
‫این موهبتی رو فراهم می‌کنه که بشه اونو ‫به‌گونه‌ای کنترل کرد که انگار بخشی از بدنه.
‫موهبتی فوق‌العاده که از قوانین این دنیا فراتر می‌ره.
‫این چیزیه که باهاش به‌بند کشیده شدم.
‫نوک شمشیرم توی مغزم ریشه می‌دوونه!
‫و در عین حال...
‫دستی که شمشیر رو به‌دست می‌گیره ‫با مهر مقدسی روش حک شده.
‫و اون مهر در حال حاضر روی دست فوکوچی قرار داره.
‫بنابراین، فقط اون می‌تونه از قدرت‌های من استفاده کنه.
‫بِرَ-چان...
‫خیلی چیزا می‌دونی، مگه نه؟
‫همین‌طوره.
‫این دومین‌باریه که توسط این شمشیر به‌بند کشیده شدم.
‫مجازاتش کنید!
‫دشمن خدا رو مجازات کنید!
‫لطفاً...
‫از مردم بگذرید.
‫از مردمم بگذرید.
‫ساکت شو، شیطان!
‫بِرَ-چان...
‫چرا انقدر ناراحتی؟
‫چیزی نیست.
‫یک رعیت نباید آشوب درون یک ارباب رو بفهمه.
‫دوباره...
‫رعیت؟
‫منظورت از رعیت منم؟
‫اوهوم.
‫اگرچه، چون منو حمل می‌کنی، شاید ‫یه رعیت نباشی، بلکه یه اسب باشی.
‫می‌خوای بندازمت توی وان حموم غرق شی؟
‫وان حموم؟
‫مردم این دوره‌زمونه این‌طوری به یه پادشاه احترام می‌ذارن؟
‫اطلاعات ارزشمندی بود.
‫توی تعطیل‌بودن باید بهش جایزه‌ی نوبل بدن.
‫فرار کن، بچه.
‫زود باش فرار کن!
قسمت بعدی
پنجاه و نه
‫اهریمن‌های غیرانسانی
‫بخش (دوم)
سرزمین
‫A N I M E L I S T
‫S a y a K a & M o e i n K m l