تا نیم‌ساعت دیگه
‫تا نیم‌ساعت دیگه...
تا نیم‌ساعت دیگه
یکی از ما می‌میره
‫... یکی از ما می‌میره.
یکی از ما می‌میره
‫حالا...
‫حالا، حالا، حالـــا!
‫وقتشه با تأخیر توضیح بدم!
‫تا الان، هر دوتون توی پایین‌ترین سطح زندانی شده بودین.
‫یه فضای موهبتی که برای نگهداری موهبت‌دارای خطرناک ساخته شده،
‫که معروفه به هپی بال!
‫در حال حاضر، ما یه سطح بالاتر از اون، توی ‫طبقه‌ی چهارم منطقه‌ی بازداشت عمومی هستیم.
‫با این حال، نخبه‌ترین شرکت‌های امنیتی جهان ‫مسیری که به سطح زمین می‌رسه رو می‌پان.
‫اول، سالن‌های هر طبقه به ده‌ها سلول تقسیم می‌شن.
‫برای عبور از هر کدوم به یه کد دوازده رقمی نیازه.
‫کدها هر شیش‌ساعت یک‌بار عوض می‌شن.
‫یه‌بار اشتباه واردشون کنی، دیگه عمراً باز نمی‌شن.
‫دیوارها و درهای هر سلول 120 سانتی‌متر ضخامت دارن!
‫و از فلزات ضدموهبت ساخته شدن، ‫که عبور ازشون رو ناممکن می‌کنه.
‫حتی اگه از دیوارا هم رد بشی، ‫دردسر آسانسورها بیشتره.
‫تنها راه رسیدن به سطوح بالاتر ‫سوارشدن به یکی از این آسانسوراست.
‫اما راه‌انداختنشون به اثر دست، صدا، شبکیه‌ی چشم،
‫و همچنین شناسایی DNA نیاز داره.
‫امیدوارم خوب غذا خورده باشین...
‫چون حالا حالاها ادامه داره!
‫نگهبانای تا دندون مسلح توی هر طبقه گشت می‌زنن.
‫فوراً تیراندازی می‌کنن.
‫چه حالی بده!
‫عاشق نقشه‌مم، ولی هیچ‌کدومتون حتی اگه سگ‌جون‌ترین ‫آدم دنیا باشینم جون سالم به‌در نمی‌برین.
‫آه!
‫یادم رفت بدترین قسمت ماجرا رو براتون تعریف کنم.
‫به‌محض شناسایی مزاحم، درهای ضدانفجار بسته می‌شن،
‫و سلول‌ها تا ده ثانیه بعد پر از آب می‌شن.
‫و خدمت شما عرض شود که آب معمولی هم نیست،
‫بلکه آب سنگینه، که از ایزوتوپ ‫متفاوتی از هیدروژن ساخته شده.
‫چگال‌تر از آب معمولیه که شناکردن توش رو خیلی دشوار می‌کنه.
‫تازه، سمی هم هست و اگه به‌قدر ‫کافی ازش بخوری، می‌کشدت.
‫البته، به‌هرحال سی دقیقه بعد از تزریق سم ما می‌میرین.
‫خب؟
‫می‌زنین زیر گریه یا چی؟
‫اینا...
‫دارن با خوشحالی اون‌یکی رو در حال ‫غرق‌شدن تا سر حد مرگ تصور می‌کنن.
‫حالا!
‫با یه‌سری خبر خوبم تمومش می‌کنم!
‫به افتخار حرکتتون به‌سمت سرنوشتی ‫نامعلوم، یه هدیه‌ی کوچولو براتون دارم!
‫اوی دستیار، اون چیزه رو برام بیار.
کی دستیاره؟
‫من به هر کدوم از شما اجازه می‌دم ‫که یکی از اینا رو انتخاب کنین.
‫اینا سلاح‌های قدرتمندی هستن که ‫ممکنه منجر به پیروزی‌تون بشن.
‫اولی، رادیویی که توسط نگهبانای مسلح استفاده می‌شده.
‫به یکی از اینا برای اینکه بدونین نگهبانا کجان نیاز دارین.
‫دومی، یه کارت مجوز ورود و خروج درها.
‫درِ بالگردگاهِ اقیانوس رو فقط می‌شه با یکی از این کارت‌ها باز کرد.
‫سومی، بمب‌های سکه‌ای.
‫با موادمنفجره‌ی اضافی!
‫باقی‌مونده از ورود یواشکیم به اینجا.
‫چهارمی، یه تلفن ماهواره‌ای.
‫طبقه‌ی اول آنتن می‌ده.
‫اگه به اونجا رسیدین، می‌تونین از هرکدوم ‫از همدست‌هاتون در سراسر جهان کمک بخواین.
‫از برخی جهات، این سلاح قدرتمندترینه.
‫سؤال اینه که کدومو انتخاب می‌کنن.
‫که این‌طور.
‫پس نبرد...
‫همین الانشم شروع شده.
‫بفرما اول شما انتخاب کن.
‫وای من، بسیار از لطفتون ممنونم.
‫من این‌یکی رو برمی‌دارم.
‫که این‌طور!
‫بسیار خب.
‫اون کارت برای رسیدن به خروجی لازمه.
‫مطلقاً برای پیروزی نیازه.
‫اعمال فیودور مبهم و عجیبن،
‫اما در واقع، اون بیش از هر کس دیگه‌ای محاسبه‌گر و منطقیه.
‫حالا، دازای-کون، تو چی رو انتخاب می‌کنی؟
‫بذار ببینم...
‫من از این خوشم میاد.
‫من؟!
‫ازت خوشم اومد!
‫کارت درسته.
‫داری به چی...
‫... فکر می‌کنی؟
قسمت پنجاه‌وهفت
‫در درگاه آسمان (بخش سوم)
‫درست همون‌طور که بابا خیلی وقت پیش گفت.
‫خروجی‌های فرودگاه طوری ساخته شدن ‫که به‌راحتی واسه دلایل امنیتی، بسته بشن.
‫بابات؟
‫بابام پلیسه.
‫نه، بیا در مورد اون حرف نزنیم.
‫موضوع اینه که، وقتی فرودگاه رو ‫ببندن واقعا خروج ازش سخته.
‫فقط محض اطمینان...
‫تو که نمی‌تونی به اون نگهبانا دستور بدی، می‌تونی، بِرَ-چان؟
‫غیرممکنه.
‫قدرت من با این شمشیر مقدس از بین رفته.
‫تنها زمانی که می‌تونم به خویشاوندانم فرمان بدم، ‫زمانیه که فوکوچی شمشیر رو به‌دست بگیره.
‫جداً؟
‫چیکار کنـیــم؟
‫هیچ نظری نداری؟
‫دارم.
‫یه سوراخ بِکَنیم و دویست‌سال اینا بخوابیم.
‫و صبر کنیم تا آبا از آسیاب بیفته.
‫اگه موهبتت نبود یه گشاد اعظم می‌شدیا، نه؟
‫دختر، آیا تو، سریع می‌دویی؟
‫من سریع‌ترین دونده‌ی کلاسمونم، چطور مگه؟
‫بسی هم فرح‌بخش.
‫بدو!
‫سؤالمو جواب بده!
‫چرا من؟
‫چرا من رو از بین اون‌همه چیز انتخاب کردی؟
‫چه نقشه‌ای تو کله‌ته؟
‫می‌دونی الان دارم به چی فکر می‌کنم؟
‫چی؟
‫خــیـــلـــی بزرگـــه!
‫در مقایسه با زندگی توی اون سلول لونه‌مرغ، ‫اینجا عین یه سالن رقص می‌مونه!
‫بیا برقصیم!
‫می‌خوای ازم برای چی استفاده کنی؟
‫چطوری فیودور رو شکست می‌دی؟
‫و اینکه...
‫بس کن!
‫بس کردم.
‫تو...
‫واسه یه‌بارم که شده دلقک‌بازی رو بذار کنار!
‫در همین حین که داریم صحبت می‌کنیم ‫فیودور داره به خروجی نزدیک‌تر می‌شه!
‫مطمئن نیستم این‌طور باشه.
‫قصد رفتن نداری؟
‫پنج دقیقه از شروع بازی گذشته.
‫اگه بخوای هنوزم می‌تونی هدیه‌ی کوچولوتو با یکی دیگه عوض کنی.
‫یه کارت دیگه واسه بازی‌کردن دارم.
‫که این‌طور.
‫پس حقّه‌های خودتو تو آستین داری.
‫گستاخانه‌ست.
‫ممنون، بِرَ-چان!
‫ای وای!
‫محاصره شدیم!
‫تنهایی فرار کن.
‫من تنها کسی‌ام که اونا دنبالشن.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌شه.
‫اگه بگیرنت، همه‌چی تمومه.
‫چیکار کنم؟
‫چیکار باید بکنم؟
‫تو مایه‌ی ننگ زن‌ها هستی!
‫چیکار کـنـ...
‫این کارو می‌کنی!
‫رامپو-سان بهم گفت بیام کمکت.
‫آه، چه حالی دارم من!
‫قربون آزادی برم من!
‫بیخیال. تا کی می‌خوای برقصی؟
‫بازی رو فراموش نکن!
‫می‌خوای بریم تور زندان‌گردی برگزار کنیم؟
‫از اون جاهایی نیست که همیشه بتونی ببینیش ها!
‫بهتره بری تور جهنم‌گردی مردک!
‫اوه، فهمیدم!
‫هوی، کجا داری می‌ری؟
‫خروجی از اون‌ور نیست.
‫می‌رم انباری کارکنان.
‫غذای زندان دیگه دلمو زده.
‫می‌خوام یه دل سیر هله‌هوله‌ی شیرین بخورم!
‫من خودم تنها می‌رم.
‫تو هیچ شانسی در برابر فیودور نداری.
‫حالا دیگه فهمیدم.
‫نمی‌تونم به خودم اجازه بدم که ببازم.
پنج روز قبل ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
‫افشا کردن موهبت فیودور؟
‫از اینکه نجاتم دادی سپاسگزارم،
‫اما عمراً بتونم چنین کاری رو انجام بدم.
‫آخه چرا من؟
‫به‌خاطر اینکه فکر می‌کنم حال می‌ده.
‫درسته، از این‌جور آدماست.
‫البته این درخواست به‌نفع خودتم هست.
‫فیودور-کون به‌زودی می‌فهمه که ‫کشتار تو با شکست مواجه شده.
‫به‌عبارتی، اگه اونو نکشیش، هرگز یه خونه‌ی آروم پیدا نمی‌کنی.
‫خونه؟
‫غافلگیر شدم که این حرف چطور توی مغزم رخنه کرد.
‫همه‌ی آدمای دنیا خونه‌ای دارن که براش متولد شدن.
‫به‌جز من.
‫من از هیچ به‌دنیا اومدم، و از اون‌موقع ‫تا حالا یکی من رو دستاویز خودش کرده.
‫فیودور.
‫نیکولای.
‫و دازای.
‫من فیودور رو شکست می‌دم.
‫و می‌خوام خونه‌ی خودمو پیدا کنم، ‫جایی که بتونم از دست بقیه در امان باشم.
‫دیگه اجازه نمی‌دم کسی از من استفاده کنه.
‫پس این‌طوره.
‫تو... خیلی باحالیا!
‫خب!
‫قول می‌دم از اینجا ببرمت بیرون.
‫بکش کنار!
‫چی بود؟
‫از طبقه‌ی بالا بود؟
‫در مورد نگهبانِ این زندان که قوی‌ترین موهبت رو داره، چیزی شنیدی؟
بریاریوس صد موهبت؟
‫الان همون جلوت واستاده.
‫تحت‌تأثیر قرار گرفتم؛ جناب مزاحم.
‫دوباره ساکت شد.
‫یه مزاحمه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫یه فرشته توی گوشم زمزمه کرد.
‫فرشته؟
‫چی داری می‌گی؟
‫یعنی یه‌طور واسطه؟
‫هرچند رادیو نداره.
‫و این مزاحم کی هست؟
‫کی می‌تونه باشه؟
‫یکی از آدمای فیودوره؟
‫واو، پشمام!
‫خب، بنده مرخص می‌شم!
‫زندانی D18، تکون نخور!
‫دستا بالا.
‫مقاومت کنی تیر می‌خوری.
‫بالأخره سربازام اومدن.
‫واو...
‫که‌ این‌طور.
‫الان فهمیدم مزاحمه کیه.
‫مزاحم در سطح 4!
‫پشتیبانی‌—
‫لعنتی، فیودور...
‫کثیف بازی می‌کنه.
‫این مزاحم موهبت‌دار....
‫... قدرت جاذبه‌ رو دستکاری می‌کنه!
‫ناکاهارا چویاست!
‫ناکاهارا چویا؟
‫این‌طوری می‌شه دو نفر به دو نفر.
‫اینجا من و تو و اونجا فیودور و چویا.
‫مـ ـ ما هیچ شانسی نداریم.
شنیدین می‌گن «بزن بهادر»؟
‫همیشه فکر می‌کردم کلمه‌ی عجیبیه.
یعنی، چطوری می‌شه که بزن‌بهادر باشی؟
‫اما الان می‌فهمم.
‫معنیش این‌طوریه.
‫خب.
‫دیگه کسی نیست.
‫چیزه...
احیاناً از آژانس کارآگاهی نیستی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫معلومه دارم دستورای رامپو-سان رو اجرا می‌کنیم.
‫فرودگاه یهویی تعطیل شد.
‫خون‌آشام‌ها دنبال کسی می‌گردن.
‫یه تابوت رهاشده و یه‌عالمه ضربه‌ی کاتانا.
‫واسه رامپو-سان سخت نبود بفهمه یه‌نفر داره از دست فوکوچی فرار می‌کنه.
‫بگذریم، کار من اینه تو رو نجات بدم و ببرمت یه‌جای امن.
‫می‌برمت به یه فضای موهبتیِ امن.
‫خب، بریم.
‫صبر کن.
‫اون لباس.
‫بوی خاک می‌ده.
‫تو یه کشاورزی؟
‫مایلی توی زمین من کشاورزی کنی؟
‫الان واقعاً وقت استخدامه؟
‫احتمالاً حتی دیگه زمینم نداری.
‫ممنونم.
‫ولی من الان دارم روی زمین خودم کار می‌کنم،
‫و در کنارش عضو آژانس کارآگاهی هم هستم.
‫شغل دومه؟
‫می‌گم، آقای سربریده، شما توی زمینت گرگ داری؟
‫گرگ؟
‫آه، دارم.
‫موجودای دردسرساز که به گوسفندام حمله می‌کنن.
‫پس... موقعیت الانم درک می‌کنی.
‫اینجا یه گرگ هست.
‫اهریمن، نابود شود.
‫من باید از گوسفندا محافظت کنم.
‫زود باش! زود باش!
‫رامپو-سان گفت قوانین مبارزه عوض شدن.
‫دیگه یه جنگ چریکی تن‌به‌تن نیست بیشتر شبیه یه توپ‌بازیه.
‫هر کسی که اول برم و دختره رو بکشونه ‫سمت خودش، برنده‌ست.
‫می‌دونی یعنی چی آتسوشی؟
‫یعنی تو، سریع‌ترین دونده کلید ماجرایی.
‫اون دختر...
نکنه؟
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫از یه‌نفر که برام عزیز بود جدا شدم.
‫ولی اشکالی نداره.
‫بالأخره پیداش کردم.
جدی؟
‫پس همه‌چی روبه‌راهه.
‫ولی اون شخص مهم کیه؟
‫تو.
‫هیجان‌انگیزه، نه؟ جنایتکار عزیزم!
‫دل تو دلم نیست ببینم چطوری جیغ می‌کشی.
‫سگ شکاری!
‫آقای آژانس.
‫بدون من فرار کنید.
‫نمی‌دونم می‌تونم شکستش بدم یا نه.
‫بریم بِرَ-چان!
‫گاردها چی؟
‫چیزی نمی‌شه.
‫یه‌فکری دارم.
‫نمیر، جغله.
‫ممنون منتظر موندین.
‫خواهش می‌کنم.
‫کار من با خودِ شماهاست، آژانس کارآگاهی.
‫من؟
‫جونو کو؟
‫جونو گم شده.
‫باهاش چیکار کردین؟
‫ دنبال یه‌نفر به اسم جونو-سان می‌گردین؟
‫درسته.
‫کجاست؟
‫نمی‌دونم.
می‌خواین دوتایی دنبالش بگردیم؟
‫چی؟
میای دوتایی دنبالش بگردیم؟
‫بله!
‫دمت گرم.
‫نه صبر کن.
‫شرمنده، خط رو خط شد.
‫بهم گفتن جونو وقتی با فرمانده بود خون‌آشام‌ها گرفتنش.
‫پس به‌عبارتی یعنی آژانس کارآگاهی پشت این ماجراست.
‫ولی من جدی خبر ندارم.
‫پس چرا گذاشتی رهبر خون‌آشام‌ها بره؟
‫آه، اون یه دلیلی داره.
‫شرمنده، ولی من وقت گپ‌زدن ندارم.
‫جونو رو نجات می‌دم.
‫و این‌کار رو به سریع‌ترین روش ممکن انجام می‌دم.
‫خب حالا، اول باید چیو از زیر زبونت بکشم؟
‫چطوره با خواسته‌ت شروع کنیم؟
‫همیشه قبل از اینکه بتونم حرفای آدما رو بشنوم می‌کشمشون.
‫حتی با قدرت ببرینه‌ی من جُم هم نمی‌خوره.
‫اوپس.
‫می‌خواستی با یارات تماس بگیری؟
‫چه تلاش بیخودی.
‫نه راستش.
‫تروکو-سان، اگه داری اینو می‌بینی،
‫به این معنیه که یا من مردم، ‫یا دارم یه‌چیز بدتر رو از سر می‌گذرونم.
‫تاچیهارا...
‫گفتی داشتی دنبال من می‌گشتی؟
‫اشتباه می‌کنی.
‫من داشتم دنبال تو می‌گشتم.
‫تا بتونم اونو نشونت بدم.
‫وانمود نمی‌کنم باهاش مشکلی ندارم.
‫حتی فکرکردن به اینکه مردم هم حس و حالش افتضاحه.
‫ولی بیخود مردن حتی از اونم بدتره،
‫پس تحقیقاتمو گزارش می‌دم.
‫آژانس کارآگاهی بی‌گناه بود.
‫ویدیو جعلیه.
‫راحتی هرطور می‌خوای فکر کنی.
‫من دیگه می‌رم.
‫واقعاً که، من از اون آدمایی نیستم که ‫زندگیم رو روی یه مأموریت لعنتی به‌خطر بندازم.
‫شاید بالأخره دارم به یه مردِ خفنِ لعنتی‌شدن نزدیک‌تر می‌شم.
‫تاچیهارا...
‫قهرمان‌های عدالت می‌رن و زخم‌های دنیا رو نجات می‌دن.
‫به‌نظرت یه چیز خفنِ لعنتی نمی‌شه؟
‫خب، دیگه...
‫از اون‌موقع گم شده.
‫احتمالاً مغزمتفکر دشمن گرفتتش.
‫خب؟
‫نقشه‌ی آژانس کارآگاهی چیه؟
‫اگه باهامون همکاری کنی، بهت می‌گم.
‫به یه شرط.
‫می‌خوام کسی که نقشه‌ی آژانس کارآگاهی رو پیشنهاد می‌ده رو ببینم.
‫رامپو-سان؟
‫اینکه این ویدیو رو به من نشون بدی هم بخشی از نقشه‌ی اون بود، نبود؟
‫چقدر گستاخ.
‫بعد از اینکه دیدمش تصمیم می‌گیرم کمک کنم یا نه.
‫هرطور بهش فکر می‌کنم خطرناکه.
‫هیچ تضمینی نیست که بتونه به صفحه ‫غلبه کنه و مثل تاچیهارا-سان به آژانس اعتماد کنه.
‫ولی اگه بکنه، ما می‌تونیم سگ‌های شکاری رو بکشونیم سمت خودمون.
‫بسیار خب.
‫یه‌لحظه فرصت بده.
‫رامپو-سان شانس اینو داره تا متقاعدش کنه.
‫این همون موهبت‌دار نیروی وحشیانه‌ی آژانسه؟
‫وحشیه.
‫اما...
‫خیلی قویه!
‫من یه سگ شکاری‌ام.
قسمت بعدی
پنجاه و هشت
‫اهریمن‌های غیرانسانی (بخش اول)
سرزمین
‫A N I M E L I S T
‫S a y a K a & M o e i n K m l