قسمت 55
در درگاه آسمان (بخش دوم)
‫کسی نیست.
‫غیرممکنه.
‫کجا قایم شدی؟
‫توی راهرو هم نیست.
‫مزاحمه کجاست؟
‫صبر کن...
‫تنها مدرک وجود یه مزاحم فلاش و صدای عکس‌گرفتن بود.
‫اصلاً مزاحمی اینجا هست؟
‫یا نکنه یکی از تاکتیک‌های آژانس‌ کارآگاهیه؟
‫ممکنه توی کل فرودگاه چراغ‌های چشمک‌زن نصب کرده باشن،
‫تا همه‌شون با همدیگه فلاش بزنن.
‫اگه وحشت کنم و اتاق رو خراب کنم، ممکنه جای برم رو بفهمن.
‫ولی نه، امکان نداره وقت کافی برای این‌همه آماده‌سازی داشته باشن.
‫‫پس...
‫‫احتمالاً کار اون بچه‌ست.
‫این پرواز 801 BAA هست.
‫در حال حاضر در ارتفاع 1,200 فیتی در حال پرواز است.
‫درخواست فرود بر روی جاده‌ی 122R را داریم.
‫122R صحبت می‌کنه.
‫می‌تونید فرود بیاید.
‫تا حالا همچین مأموریتی نداشتم.
‫سنپای.
‫وسط آسمون با سلاحی که حتی از ‫سلاح هسته‌ای هم خطرناک‌تره قرار داریم...
انگاری کارمون رسماً شده حفاظت از دنیا، نه؟
واحد اطلاعات ویژه آژانس اطلاعات بریتانیا
:مأموریت تحویل سرّی
‫آره.
‫اگه توی تحویلش خرابکاری کنیم، دنیا توی ‫بدبختی‌ای میفته که راه فراری ازش نیست.
‫رامپو-سان، ما واقعاً شانسی در برابر اسکورت نظامی اروپایی داریم؟
‫معلومه.
‫منو چی فرض کردی؟
‫ولی احتمالاً اسکورت نظامیشون موهبت‌دارن.
‫بلکه از اون قدرتمنداش.
‫اگه دستور واحد رو به فوکوچی برسونن، همه‌چی تمومه.
‫برنامه‌ریزی برای جلوگیری از تحویل... ‫چند ساعت... نه چند روز طول می‌کشه؟
‫یه ثانیه.
‫حتی یه بچه هم می‌تونه جلوی اسکورت نظامی اروپا رو بگیره.
‫می‌خوای بدونی چرا؟
‫اساساً، ما فقط نیاز داریم که اونا فکر کنن...
‫«این تحویل خیلی خطرناکه. مجبوریم عقب‌نشینی کنیم.»
‫درسته.
‫اما چطور؟
‫یادت رفته؟
‫ما تروریستیما.
‫انفجار توی فرودگاه؟
‫تتچو، تروکو-کون، صدام رو می‌شنوین؟
‫در مورد این انفجارها بهم گزارش بدین.
‫پارازیت رادیویی؟
‫این دیگه قطعاً کار آژانس کارآگاهیه.
‫چیکار کنم؟
‫از یه‌چیزی مطمئنم...
‫اون انفجار‌ها پیش‌روی خیلی بدی‌ان.
‫این‌طوری نمی‌تونم چیزی که نیاز دارم رو به‌دست بیارم.
‫باید یه‌کاری کنم.
‫مأموریت کامل شد.
‫طبق نقشه‌ت، کامیون سوختگیری رو منفجر کردم.
‫حله.
‫حالا دیگه بدون شک، اسکورت نظامی اروپایی...
‫این‌طور برداشت می‌کنه که توی فرودگاه ‫تروریست‌هایی هستن که ممکنه دستور واحد رو بدزدن.
‫برعکس فوکوچی، اروپا دلیلی مبنی بر این که ‫محموله باید همین امروز تحویل داده بشه نداره.
‫پس طبیعتاً...
‫توی فرودگاه انفجار شناسایی شده.
‫چی؟
‫کنترل زمینی چی می‌گن؟
‫ارتباطات توی تمام فرکانس‌ها مسدود شده.
‫حتماً پارازیت رادیوییه.
‫تروریست‌هان.
‫از محموله خبر دارن.
‫چیکار کنیم؟
‫مأموریت تحویل رو لغو کن.
‫عقب‌نشینی می‌کنیم.
‫نزدیک بود...
‫نجات پیدا کردم.
‫خب...
‫چه کسی خواب من رو به‌هم زده؟
‫بسته به جوابت، ممکنه مجبورت کنم ‫تاوان این گناه رو با خونت پس بدی.
‫و حالا فوکوچی، بدون دستور واحد توی فرودگاه گیر میفته.
‫خب فکر می‌کنین فوکوچی‌ای که تنها راه چاره‌ش مقابله با حملات ماست،
تا کی‌ می‌تونه از برم محافظت کنه؟
‫این اولین‌باره رامپو-سان رو این‌طوری می‌بینیم.
‫هیچ دشمنی نمی‌تونه با هوش من رقابت کنه.
‫اما اگه بخوام یه دشمن رو اسم ببرم ‫که بتونه با من مبارزه کنه، اون...
‫یعنی چی...
‫نشت بنزین؟
‫مسموم شدم؟
‫توی قهوه‌ای بود که خوردم؟
‫کی همچین کاری کرده؟
‫دارم هوشیاریمو از دست می‌دم.
‫الان هواپیما سقوط می‌کنه.
‫سنپای! باید جام رو بگیرین.
‫نه...
‫پرواز 801، از مسیر خارج شدین.
‫به ارتفاع خودتون برگردین و روند فرود رو ادامه بدین.
‫شما دارید وارد یک منطقه‌ی ممنوعه می‌شین!
‫اوضاع بده.
‫داره توی فرودگاه سقوط می‌کنه...
‫دقیقاً همون‌طور که فرمانده فوکوچی پیش‌بینی کرده بود.
‫ببرش تتچو.
اهریمن، نابود شود
‫اهریمن، نابود شود.
‫شکوفه‌ی هلو در برف.
‫عجب ضربه‌ای بود.
‫فرمانده
می‌شنوین رامپو-سان؟
‫از این بدتر نمی‌شه.
‫هواپیما داشت به سمت زمین سقوط می‌کرد.
‫سگ‌های شکاری منفجرش کردن...
‫و فوکوچی دستور واحد رو از بین لاشه‌ش برداشت.
‫به‌عبارتی...
‫ما شکست خوردیم.
‫چیکار کنیم، رامپو-سان؟
‫حرکت بعدیمون چیه؟
‫الو؟
‫الو رامپو-سان؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫مثل یه رعدوبرق توی یه عصر تابستونی ‫فهمیدم با چه چیزی داریم مبارزه می‌کنیم.
‫اون مرد...
‫شیطانی که فضا رو از زیر زمین کنترل می‌کنه...
‫شکست تا بیخ گوشمون اومد چون نتونستیم حذفش کنیم.
‫حتی الان هم...
‫اگه فقط یه اشتباه دیگه می‌کردیم،
‫دستور واحد رو از دست می‌دادیم.
‫باز نمی‌شه!
‫این جعبه با یه‌طور موهبت اختلالی پوشش داده شده.
‫امکان نداره بشه با ابزار فیزیکی بازش کرد.
‫این‌طوری نمی‌تونم به دستور واحد دسترسی داشته باشم.
‫چرا؟
‫کدوم خری این کار رو کرده؟
یازده ساعت قبل ـــــــــــــ
‫ممنون بابت درکتون.
‫ولی سازمان ملل توی یه دنیای دیگه سیر می‌کنه.
‫ممکنه هیچ مدرک رسمی...
‫قانعشون نکنه که شما دروغ نمی‌گین.
‫این شایعه که فوکوچی پشت همه‌گیری خون‌آشام‌هاست...
‫و دستور واحد نباید به اون داده بشه، چی؟
‫نیازی به تجدید نظر نیست.
‫فقط می‌خوام درخواست مقداری احتیاط کنم.
‫این درخواست من به سازمان ملله:
‫برای جلوگیری از بدترین اتفاق،
‫دستور واحد تنها زمانی باید باز شود که ‫ارتش خون‌آشام‌شده حمله کنند.
‫یعنی می‌گین تا به‌صدا دراومدن شیپور مرگ به‌تعویق بندازیمش؟
‫من مطمئنم اروپا هم به همون اندازه خشمگینه.
‫شاید قهرمان باشه، اما دادن دستور واحد ‫به سربازی از یک ملت دیگه...
‫بسیار خب.
‫ولی می‌خوام مطمئن باشم...
‫این دستور توسط رئیس تاندا، و بخش عملیات ویژه موهبت‌داران داده شده.
‫همین‌طوره؟
‫نگران نباش آنگو.
‫دروغ مال آدماست.
‫بله.
‫رئیس تاندا دیگه به‌هوش اومدن.
‫ایشون در حال فرماندهی هستن.
‫و این هم دستور ایشون بود.
‫بسیار خب.
‫برای دستورات آتی آماده‌باش باشید.
‫ممنونم، نخست‌وزیر.
‫حالا اگه رئیس به‌هوش نیاد، اخراج می‌شم...
‫نه...
‫یه مجرم جنایی می‌شم.
داری بهم می‌خندی، نه؟
‫مرتیکه‌ی دیوث.
‫خدا رو شکر احتیاط دازای جواب داد.
‫اما خب نکته هنوز اینجاست که دستور واحد با جعبه‌ش دزدیده شده.
‫واقعاً که فیودور هنوز خیلی خطرناکه.
‫هشدار! هشدار!
‫مزاحم در خلیج تحویل سطح یک.
‫تیم ضرب‌العجل ضد موهبت هکاتونکرها از بین رفتن.
‫همه‌ی پرسنل امنیتی فوراً به جایگاه‌های مبارزه برید.
‫دیگه از این اتاق خسته شدم.
‫اولش خوش می‌گذشت...
‫ولی الان دیگه حرفامونم ته کشیده.
‫شاید وقتشه اون‌کاره رو بکنیم.
کدوم کاره؟
‫یکیمون بمیره.
‫ایده‌ی فوق‌العاده‌ایه.
نـــــه؟
‫الان توی فضای بالایی همه دارن از نابودی دنیا می‌گن.
‫اگه تهش فقط من و تو زنده بمونیم...
‫خیلی احمقانه می‌شه.
‫کاملاً موافقم.
‫پش شاید وقتشه فرار ‌ــــ
‫فیودور؟
فکر نمی‌کنی یه‌ذره زیادی سریع‌ـــ
‫فرار جادویی موفقیت‌آمیـــــــــــز بود.
‫همون‌طور که شک داشتم.
‫توانایی دازای-کون فقط موهبت چیزایی ‫ که بهشون دست می‌زنه رو خنثی می‌کنه.
‫به‌عبارتی...
‫تا زمانی که به خود پرتال دست نزنه،
‫هنوزم می‌تونم از راه اتصالات فضایی بکشمش بیرون.
‫به افتخار همکارم!
‫کی همکارته؟
‫نباید بهشون بگی چه‌خبره؟
‫نگران نباش، نگران نباش.
‫که این‌طور.
‫پس قضیه از این قراره.
‫گفتم که.
‫همین الانشم خودشون فهمیدن.
‫چرا ما رو از سلول‌هامون بیرون کشیدی؟
‫دلم واسه‌ت یه‌ذره شده بود، رفیق جینگم!
‫خیلی خوشحالم که در امانی، ‫الاناست که قلبم منفجر بشه!
‫من چرا اینجام؟ اصلاً نیازی به پرسیدنش هست؟
‫اینجام که بکشمت.
‫واو.
‫میل به نجات دوست توی آدمی چیز قدرتمندیه.
‫بنابراین، با عزمی تزلزل‌ناپذیر بر اون غلبه می‌کنم.
‫این جلوه‌ی واقعی‌ای از اراده‌ی آزاد انسانه!
‫عجب دوستای فوق‌العاده‌ای داری تو.
‫حیف، حیف و صد حیف!
‫این یه معمای فلسفی رو بیان می‌کنه!
‫کشتن فیودور در این لحظه، تنها انگیزه‌ای ‫برای اثبات آزادی اراده‌ی منه.
‫یعنی این فقط یه گواه دیگه‌ست که احساسات حیوانی دارم؟!
‫با عمیق‌شدن روی این مسئله‌ی تفکربرانگیز،
‫بالأخره به یه نتیجه‌ای رسیدم!
‫من به نقشه‌ای رسیدم که هر دوی این امیال رو ارضا کنه!
‫شما دوتا رو مجبور می‌کنم از زندان فرار کنید.
‫یعنی جدیا، عجب دوستای فوق‌العاده‌ای داری تو.
‫جدی؟
‫چه کسی خواب من رو به‌هم زده؟
‫بسته به جوابت، ممکنه مجبورت کنم ‫تاوان این گناه رو با خونت پس بدی.
‫من... چیز، من...
‫صداتو ندارم.
‫فکر می‌کنی من کی‌ام؟
‫بدون که من ارباب تاریکی هستم.
‫زندگی تو چیزی جز شبنم زودگذر سحرگاهی ‫در لحظاتی پیش از خروس‌خوان نیست.
‫فهمیدی؟
‫نه. نفهمیدم چه شر و وری واسه خودت گفتی.
‫خروس‌خون چیه دیگه؟
‫اساساً، من ارباب و طوفان هستم.
‫بهشت و دوزخ.
‫لذا...
‫یهویی دیگه واسه‌م مهم نیست.
‫شو خوش.
‫صبر کن بینم...
‫تو چرا این‌ریختی‌ای؟
‫از گردن به پایین بدن نداری.
‫صبحا چطوری سر و صورتتو می‌شوری؟
‫نمی‌شورم.
‫چندش.
‫خیلی با چیزی که اون اول به‌نظر می‌رسید فرق داری.
‫مگه طرف اون پیرمرد ترسناک کاتانایی نیستی؟
‫کاملاً برعکس.
‫فوکوچی پاگیر منه.
‫کسی‌ـه که منو محدود کرده.
‫دشمن دیرینه‌ی من که من رو با این شمشیر به‌بند کشید،
‫و توانایی کنترل خویشاوندانم رو از من گرفت.
‫دشمن دیرینه؟
‫اسمت چیه؟
‫کنت برم.
‫پس صدات می‌زنم بِرَ-چان.
‫بِرَ-چان؟
‫می‌گم بِرَ-چان، همه‌چیو برام بگو.
‫این بحران چطوری شروع شد؟
‫الان قضیه از چه قراره؟
‫همه‌چیز.
‫مدتی طول خواهد کشید.
‫لعنت به همه‌شون!
‫اونا بهم اجازه‌ی استفاده از دستور واحد رو ‫نمی‌دن مگه اینکه ارتش خون‌آشام‌ها حمله کنن؟!
‫بسیار خب.
‫دقیقاً همینو بهشون می‌دم.
‫جنگ رو شروع می‌کنم!
‫هشت کشتی تهاجمی آبی‌خاکی و 60 ناوشکن ‫مجهز به موشک توی اقیانوس آرام.
‫موشک‌های کروز ارتفاع بالای مسلح توی سیلوهاشون.
‫و فرود اومدن نیروهای هوابرد در سرتاسر جهان.
‫استقرار نظامی مشابه با جنگ جهانی!
‫خیلی راحت می‌تونم این کارو بکنم.
‫تنها کاری که باید انجام بدم استفاده ‫کردن از شمشیر مقدس برم‌ـه.
‫برم!
‫رفته!
‫برم رو دزدیدن؟!
‫چه غلطی دارم می‌کنم؟!
‫خودمم باورم نمی‌شه!
‫بدون برم نمی‌تونم به خون‌آشام‌های ‫جهان دستور لشکرکشی بدم!
‫آزادسازی دستور واحد و بازنویسی جهانی واقعیت،
‫با استفاده از پشت صفحه غیرممکن می‌شه!
‫به خون‌آشام‌ها دستور بدین تا ‫تموم مناطق فرودگاه رو ببندن!
‫فکر کنم یکی از افراد جونو بود که دزدیدش.
‫وقتی دزد رو پیدا کردین...
‫بکشینش!
‫من سیگمام...
‫صاحب کازینو.
‫خودم می‌دونم که خاستگاه خیلی خاصی دارم.
‫با این حال...
‫دست من نیست ولی کنجکاوم که...
‫پس این باعث مرگ توی نیم‌ساعت می‌شه، ها؟
‫آره!
‫از هر روزنه‌ی بدنتون خون‌ریزی می‌کنین.
‫عجب اثر هنری‌ایه.
‫من تنها آدم عاقل توی این اتاقم؟
‫بازی ساده‌ست.
‫هر کی زودتر از مورسو فرار کنه برنده‌ست.
‫شما دوتا رو مجبور به انجام اون تزریق می‌کنم.
‫فقط اولین کسی که فرار کنه این پادزهر رو دریافت می‌کنه!
‫که یعنی...
‫تا نیم‌ساعت دیگه، یا من می‌میرم یا دازای-کون.
‫عذرخواهی من رو پذیرا باشین، دازای-کون.
‫من حقیقتاً فقط به کشتن فیودور-کون علاقه‌مندم.
‫ولی این تنها راهیه که می‌تونم ‫اونو وادار به مصرف زهر کنم.
‫چرا عذرخواهی؟
‫این یه فرصت فوق‌العاده‌ست.
‫هدیه‌ای از بهشت.
‫همین‌طوره.
‫ولی یکمی هم غم‌انگیزه که رفیق شطرنجم ‫تا نیم‌ساعت دیگه قراره ریق رحمتو سر بکشه.
‫هنوز هیچی نشده مطمئنی که برنده می‌شی؟
‫جز این هم مگه نتیجه‌ی دیگه‌ای هست؟
‫اینا موقع تزریق یه آمپول کشنده خندیدن.
‫زمان بازی مرتدانه‌ی نیکولای رسیده!
‫بیاین شروع کنیم.
‫اعلام وضعیت اضطراری.
‫یک خودرو در باند پایانه‌ی 2 دچار آتش‌سوزی شده.
‫به‌جهت حفظ امنیت شما، ما در حال مشایعت ‫تمامی بازدیدکنندگان به خارج ساختمان هستیم.
‫لطفاً یه صف تشکیل بدید.
‫لطفاً بذارین وسایلتون رو بازرسی کنیم.
‫ای بابا، همه‌جا رو بستن.
‫برم گردون.
‫فقط اگه بتونیم از فرودگاه بریم بیرون ‫دیگه راحت می‌تونیم فلنگو ببندیم...
‫منو به تابوتم برگردون.
‫خوابم میاد.
‫هی، بِرَ-چان، یه‌کاریشون کن!
‫تو، یه دزد حقیر، از من می‌خوای کمکت کنم؟
‫چقدر مضحک.
‫که این‌طور.
‫پس می‌خوای ادا دربیاری.
‫رفتارت گستاخانه شده.
‫در نمیاد که.
‫چطور جرئت می‌کنی! ابله!
‫این شمشیر بیرون نمیاد!
‫توی مغزم جاسازی شده!
‫یعنی چی؟
‫وقتی می‌کشیش خیلی درد می‌کنه.
‫ولی باید یه‌کاری بکنیم، وگرنه یه ‫جنگ در سطح جهانی رخ می‌ده!
‫باید یه‌کاری بکنیم!
‫دختر احمقی هستی.
‫من دوک بزرگ تاریکی هستم.
‫پادشاه شیاطین، دشمن بشر.
‫حق با تو‌ـه.
‫تو داری با یه احمق تمام عیار صحبت می‌کنی.
‫واسه اثباتش، اینجا رو ببین.
‫از اون‌موقع همه‌ش دارم می‌لرزم.
‫من چیزی ندارم.
‫نه موهبتی، نه دانشی، نه قدرتی.
‫تنها چیزی که دارم عزم راسخه.
‫من بیش از ده سال داشتم روی خودم کار می‌کردم، ‫تا هرگز توی چنین بحران‌هایی فرار نکنم.
‫اصلاً ده سالت هست تو؟
‫اصلاً سنت به استفاده از چرخ خیاطی قد نمی‌ده.
‫چرا همچین دختری می‌جنگه؟
‫چرا؟
‫نه!
‫پارچه رو بپیچ دور انگشتات!
‫موقع تمیزکاری پاتو نذار رو لبه‌ی تاتامی.
‫فرش حصیری
‫سطل آب باید سه‌پنجمش پر باشه.
‫مادرت می‌تونست تمیزکاری کنه، آشپزی کنه، ‫دوزندگی کنه، امور مالی رو مدیریت کنه...
‫اون‌همه کار از دستش برمی‌اومد. زن بی‌نقصی بود.
‫باشه، ولی عدالت...
‫تو مایه‌ی ننگ زن‌ها هستی!
‫پس، بِرَ-چان، تنها چیزی که دارم عزم راسخه.
‫واسه همینه که به کمک مردم اون دنیا نیاز دارم.
‫باشه؟ لطفاً؟
‫در ازاش هر کاری می‌کنم.
‫در ازاش؟
‫یک فرد عوام چیز زیادی برای ارائه‌کردن نداره.
‫تو مطمئناً نمی‌تونی همچین‌چیزی رو بهم بدی...
‫ولی یک گنج هست که من آرزوش رو دارم.
‫چی؟!
‫ارکستر مکانیکی نهایی، که شایعاتی ازش به گوشم می‌رسه...
‫گنجینه‌ای افسانه‌ای، که حاوی نوازندگانی در جعبه‌ای به‌اندازه‌ی یک مشته...
‫رادیوی بی‌سیم!
‫ها..
‫ها؟
‫در خواب طولانی من در تابوتم موجب تسلی خاطرم خواهد شد.
‫این گنج رو در اختیارم قرار بده، و من از اینکه ‫بدنم رو بهت تقدیم کنم خشنود خواهم شد.
‫ر ـ رادیو؟
‫دیدی؟
‫نمی‌تونی، نه؟
‫رادیو...
‫بابام قبلنا ازش استفاده می‌کرد؟
‫نه، ولی...
‫این چطوره؟
‫200تا کانال آنلاین دارم.
‫و اگه هزینه‌شو پرداخت کنی می‌تونی ‫تقریباً هر موسیقی‌ای رو پیدا کنی.
‫می‌تونم اینو داشته باشم؟
‫آره.
‫مال توـه.
‫تو... الهه‌ی چیزی هستی؟
در آسمان
درگاه
( بخش سوم )
قسمت بعدی
پنجاه و هفت