‫دو هفته پیش از حادثه‌ی زوال فرشتگان ـــــــــــــــــ
‫سلام.
‫دازای-سان.
‫ببخشید که یهویی کشوندمت اینجا،
‫اما اینجا دیگه خیالمون راحته که کسی ما رو نمی‌پاد.
‫ما تنها کسایی هستیم که از این مکان خبر دارن.
‫درسته.
‫اینجا همون‌جاییه که من و شما...
‫یه خواهشی ازت داشتم.
‫چیزی تا فروپاشی دنیا نمونده،
‫و از شکاف حاصل از اون، حالتی تاریک ‫و عمیق از هرج‌ومرج پدید به وجود میاد.
‫وقتی این اتفاق میفته، دوست دارم تو چشم‌های من باشی.
‫چشماتون؟
‫چشم‌هایی که مراقب همه‌چی باشن.
‫هرگز از کسی جانب‌داری نمی‌کنه، هرگز مداخله ‫نمی‌کنه، و در نتیجه هرگز شناسایی نمی‌شه.
‫اون تویی.
‫من برای نجات این دنیا، آژانس کارآگاهی ‫و آتسوشی-کون به کمک تو نیاز دارم.
‫رد می‌کنم!
‫شعله‌هایی که این دنیا و آژانس رو در بر می‌گیره ‫هر رنگی هم باشن، برام مهم نیست.
‫چه برسه به اینکه اون بخوام ببرینه رو نجات بدم.
‫البته که این‌کارو می‌کنی.
‫خودت می‌دونی چرا، مگه نه؟
‫یک ضربه‌ی شمشیر درد رو ایجاد می‌کنه.
‫و یه ضربه‌ی دیگه می‌تونه به [اون درد] پایان بده.
‫ولی من خلاصت می‌کنم.
‫نیازی نیست این‌کار رو بکنی.
‫چون‌که هربار که ببرینه در درد و رنج فرو بره،
‫به‌عنوان یه دشمن دردسرسازتر برمی‌گرده.
‫آکوتاگاوا! واسه چی اینجایی؟
‫دستور دازای-سانه.
‫برای جمع‌آوری اطلاعات، جوری که ‫نه دوست و نه دشمن شناساییم نکنن،
‫و تا زمانی‌که علامت دود رو نبینم ‫تحت هیچ شرایطی کمک نکنم.
‫این‌ها دستورات اون بودن.
‫بمب دودزای رامپو-سان!
‫رامپو-سان این رو هم پیش‌بینی کرده بود؟
‫یکی دیگه!
‫یه موی دماغ دیگه که انگاری به این راحتی‌ها نمی‌شه خفه‌ش کرد.
‫من اصلاً قصد فاش‌کردن هویتت رو ندارم.
‫اینطوریاست؟
‫کار من غذادادن به ماهی‌هاست.
‫تو رو قیمه‌قیمه‌شده به اعماق اقیانوس می‌اندازم.
‫گوشت یه مغزمتفکر باید خیلی مغذی باشه.
‫چه موهبت‌دار بی‌شرم و حیایی هستی تو!
‫حرمت بین پیر و جوون از بین رفته!
‫همه‌ی زندگی‌ها یکسانن.
‫چرا همیشه اینطوری‌ای؟
‫باید فرار کنی تا حقیقت رو گزارش بدی!
‫تو کسی هستی که نسبت به این وضع بی‌توجهه، ببرینه.
‫چطور می‌تونی متوجه این فرصت نشی؟
‫اون دیگه چی بود؟
‫من موتورخونه رو نابود کردم ‫تا کشتی رو اینجا به دام بندازم.
‫دیگه کسی نمی‌تونه نیروی پشتیبانی بفرسته.
‫به عبارت دیگه...
‫الان، اون خودشه و خودش.
‫لحظه‌ای که فهمیدم این مرد دشمنمه، از تنهایی می‌ترسیدم.
‫ولی الان اون کسیه که تنهاست.
‫گلوش رو پاره می‌کنیم و پرونده رو فیصله می‌دیم.
‫فقط خودمون دوتا؟
‫مگه به افراد بیشتری نیاز داریم؟
‫چرا من؟
‫شما یه‌عالمه آدم دیگه دارین که براتون کار ‫می‌کنن و قوی‌تر و باهوش‌تر از من هستن.
‫یادته اولین‌بار کِی همدیگه رو دیدیم؟
‫حتی اگه تموم جزئیات دیگه‌ی زندگیم رو ‫فراموش کنم، اون شب رو به‌یاد میارم.
‫می‌تونین دلیلی برای زندگی‌کردن بهم بدین؟
‫می‌تونم.
‫چرا اون‌روز به مافیا دعوتت کردم؟
‫چرا مجبورت کردم در کنار آتسوشی-کون کار کنی؟
‫برای توسعه‌ی یه سلاح ویژه علیه نیروی شیطانی.
‫برای ساخت نسل جدیدی از سیاه دوگانه.
‫به عبارتی...
‫برای این لحظه،
‫خب پس...
‫هر راهی رو که انتخاب کنین، بهتون تبریک می‌گم.
‫مردان جوان، راهی رو انتخاب کنین که روحتون پشیمون نشه.
‫مخصوصاً اگه در آخر به هلاکت برسین!
‫سی ثانیه وقت لازم دارم.
‫پات رو درست کن.
‫تنما تنگای
‫تنما تنگای.
‫صرفاً یه میله‌ی فلزیه!
‫ازش دور شو، آکوتاگاوا!
‫چی...
‫چیزی بهمون برخورد کرده؟
‫این فقط سلاح نیست.
‫مهم نیست که فقط یه نرده باشه...
‫اون اون رو به سلاحی هزاربار قدرتمندتر تبدیل می‌کنه.
‫جاخالیش دادی.
‫باید حواسم باشه که کشتی رو با تاب بعدیم غرق نکنم.
‫ای عوضی.
‫خیلی سریعه!
‫نمی‌تونم جاخالیش بدم!
‫ولی...
‫دازای-سان من رو رها نکرد.
‫همه‌ی اینا یه آزمونه.
‫و بنابراین من به مرگ غلبه می‌کنم!
‫راشومون
‫راشومون:
‫راشومون: تنما آگیتو!
‫تو این موقعیت شانسی ندارم.
‫ببرینه!
‫بهم دست نزن!
‫حالمو بهم می‌زنی!
‫چرا فرار کردی؟
‫مأموریت نابودکردن اونه!
‫غیرممکنه!
‫دیدیش که!
‫اون یه خدای جنگ در شکل و شمایل انسانیه!
‫من شکستش می‌دم حتی اگه به‌معنای ‫خرد و خاکشیر شدن تموم استخون‌های بدنم باشه.
‫چرا؟!
‫چون در غیر این‌صورت دازای-سان ‫دیگه به من نیازی نداره.
‫چهار سال پیش، دازای-سان منو رها کرد،
‫و من رو با چیز جدید و درخشانی که تو بودی جایگزین کرد.
‫ولی...
‫شاید اشتباه بکنم.
‫همه‌ی اینا یه آزمون نیست؟
‫همه‌ی این‌ها اون هدفی نیست که اون شب ‫توی اون جنگل به من داده شد؟
‫آزمون؟
‫فوکوچی اوچی آزمونه؟
‫نه.
‫تویی.
‫آه، لعنتی، خواب موندم.
‫باورم نمی‌شه تا زمان فعال‌شدن هشدار مزاحم طول کشید تا بیدار شیم.
‫صبر کنین!
‫تسلیم می‌شم!
‫من اونقدر پول نمی‌گیرم که به دست یه تبه‌کار بمیرم!
‫منظورم اینه که، باور کنین یا نه، من ‫یه زن و یه دختر دوست‌داشتنی دارم.
‫اساساً، اگه قرار باشه اجازه بدم یه تروریست فرار کنه ‫و بعدش خونه خرابم کنه که خیلی عصبانی می‌شم.
‫بس کن، آکوتاگاوا.
‫نکشش!
‫خفه شو.
‫لعنتی!
‫زنده‌ست.
‫سرخرگ کاروتیدش بود.
‫فشاردادنش به دلیل نرسیدن خون ‫به مغز باعث غش می‌شه.
‫تا چند دقیقه‌ی دیگه به‌هوش میاد.
‫پس تو...
‫از اون زمانی که قول دادیم کسی رو نکشتی؟
‫تا شش ماه آینده کسی رو نکش.
‫من سر قول‌هام می‌مونم.
‫مطمئنی صدای شلیک گلوله شنیدی؟
‫آره، از این‌طرف.
‫لعنتی.
‫زود باش بریم.
‫با این اوصاف، باید به فکر چاره باشیم.
‫جواب ساده‌ست.
‫فوکوچی رو شکست می‌دیم.
‫کاش مثل گفتنش آسون بود!
‫یه راهی هست.
‫معلومه که هست.
‫دازای-سان هیچ‌وقت بدون در نظر گرفتن ‫استراتژی، ما رو وادار به همکاری باهم نمی‌کنه.
‫یه تاکتیک ساده و در عین حال قطعی وجود داره.
‫هیولای زیر نور ماه، راشومون، کوکّو زسو.
‫این همون‌چیزیه که تو مبارزه با فیودور ازش استفاده کردیم.
‫ترکیبی از موهبت‌هامون.
با ‫اون پنجه‌ها اگه بتونی بهش ضربه بزنی، ‫حتی می‌تونن یه خدا رو هم بکشن.
‫فقط یه مشکلی هست.
‫مطمئنم که می‌دونی.
‫آره.
‫ضربه‌زدن بهش.
‫دشمن ما کارش تو جاخالی‌دادن خوبه.
‫بنابراین، فرصت دیگه‌ای برای استفاده از کوکّو زسو وجود نداره.
‫تمام قدرتم رو به تو می‌دم.
‫وقتی بریم بیرون، اولین هدفش می‌شه سر من.
‫چون خودش بدون کتش بی‌دفاع می‌شه اینو می‌گه.
‫با ضربه‌ی اول کارشو تموم کن.
‫بعدش باید بریم زیر آب.
‫نمی‌تونیم توی آب خیلی چابک باشیم،
‫ولی کوکّو زسو بُرد بیشتری داره.
‫چیز لازم برای اینکار رو هم داریم.
‫از این‌طرف.
‫یه زیردریایی برای نجات افراد مهم دولتی ‫در مواقع اضطراری اینجا هست.
‫می‌تونیم بدون سرنشین راه‌اندازیش کنیم.
‫چاره‌ای نداره جز اینکه بره دنبالش.
‫و اون‌موقع‌ست که ما از پشت بهش حمله می‌کنیم.
‫لطفاً...
‫امیدوارم جواب بده.
قسمت 53
قهرمان در مقابل جنایتکار
‫شکست خوردیم.
‫لازم نیست انقدر عصبانی بشی.
‫دستمونو خونده بود؟
‫نمی‌خوام شما رو شکنجه یا همچین‌چیزی بدم.
‫چرا این‌کارو می‌کنی؟
‫به‌خاطر اینکه میدون‌های جنگ تغییرت دادن؟
‫دشمن شکنجه‌ت داده؟
‫آره، دقیقاً شکنجه رو تجربه کردم.
‫هرچند شکنجه‌گر خودم بودم.
‫نه فقط سربازا رو.
‫غیرنظامی‌ها هم.
‫زن‌ها و بچه‌ها.
من توی
میدون جنگ متولد شدم
‫چه فوکوزاوا چه تو از میدون جنگ چیزی نمی‌دونین.
‫برای همینه که می‌تونی به یه حکومت نیک‌خواه باور داشته باشی.
‫من عدالت رهنمود‌های بهشتی رو به‌ چالش می‌کشم!
‫من آزمایش‌ها و مصیبت‌های زیادی رو از سر گذروندم، ‫سختی‌هایی رو تحمل کردم که تعدادشون قابل شمارش نبود،
‫دنیایی که همه‌ی این‌ها رو به رسمیت نشناخت، ‫سوخت خشمم رو تأمین می‌کنه.
‫بنابراین این اوچیِ فروتن، فلسفه‌ی بدگمانی ‫ به تمامی خلقت رو به آغوش می‌کشه!
‫باهام مبارزه کنید، توله‌های کوچولو.
تنما آگیتو
‫تنما آگیتو!
‫چی؟!
‫دیگه بلند نشین.
‫فکر کردین اگه باهمدیگه مبارزه کنید، می‌تونین منو شکست بدین؟
‫من دست‌تنها صدتا موهبت‌دارو شکست دادم.
‫باید تک تک بهم حمله کنید، ‫تا تک تک کلکتون رو بکنم.
‫گفتی بلند نشم؟
‫رد می‌کنم.
‫داره از موهبتش برای جاانداختن ‫استخون‌هاش استفاده می‌کنه؟
‫نباید از آکوتاگاوا عقب بیفتم.
‫بسیار خب.
‫پس باید ماهیت حقیقی میدون مبارزه رو نشونتون بدم.
‫میدون جنگ، یه باغ کشتاره که توش عدالت،
‫شجاعت، و عقاید، در یه‌‌آن می‌میرن.
‫تنها راه‌های پیش‌رو اینه که مرگی ‫دلرحمانه یا بی‌رحمانه داشته باشی.
‫به میدون جنگ خوش اومدین.
‫این کاتانا 1,500 سال پیش توسط ‫یه آهنگر موهبت‌دار ساخته شده.
‫نجیب اما عجیبه.
‫هیچ‌وقت در میدون‌های مبارزه ازش استفاده نشده، ‫تنها برای استفاده توی مراسم‌های الهی ساخته شده.
‫تا زمانی که من به‌دستش آوردم.
‫بذارید علت شکستتون رو بهتون بگم:
‫نباید مجبورم می‌کردین این شمشیر رو بکشم.
‫آکوتاگاوا!
‫یکی دیگه مونده.
‫حتی حرکتش رو ندیدم.
‫چه اتفاقی براش افتاد؟
‫داره میاد.
‫یه‌چیزی داره میاد...
‫چیزی که باید ازش فرار کنم.
‫نه...
‫می‌تونم از چشم‌های ببر برای دیدن ‫چیزایی که سمتم میان استفاده کنم.
‫شینتو آمنوگُزن.
‫یا همون «شمشیر فضا-زمان».
‫فضا رو فشرده می‌کنه و تیغه رو به‌جای دیگه‌ای می‌فرسته،
‫در حالت عادی تیغه‌ی شمشیر می‌تونه ‫حدود دوازده‌‌ سانتی‌متر از فضا رو طی کنه.
‫ولی من با توانایی ویژه‌ی خودم صدها برابر قدرتمندترش کردم!
‫تمومه.
‫موهبت ببرینه توی مبارزات روبه‌جلو به‌درد می‌خوره.
‫موهبت کت سیاه برای دفاع و حمله از نقاط کور مؤثره.
‫اگه ببرینه از جلو حمله می‌کرد و کت سیاه ‫روی دفاع و حمله از نقاط کور تمرکز می‌کرد.
‫شاید می‌تونستین سرمو بزنین.
‫ولی پسرجون، تنها دلیل شکستتون این بود که تو ترسیدی.
‫برای همینه که گفتم...
‫تک تک بهم حمله کنید، تا تک تک حسابتونو برسونم.
‫حق با اونه.
‫اما در اون‌صورت، من باید به آکوتاگاوا اعتماد می‌کردم...
‫و خودمو توی شعاع قتل این روانی مینداختم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم همچین کله‌خری‌ای بکنم.
‫چرا می‌خند؟
‫معلومه چون خوشحالم.
‫قهرمان شکست‌ناپذیر، فوکوچی اوچی...
‫اگه تو رو شکست بدم، دازای-سان حتماً تأییدم می‌کنه.
‫مثل اینکه درکی از موقعیتت نداری.
‫دیگه عمرت به دنیا نیست.
‫مرگ شما دونفر حتی یه مرگ سریع هم نمی‌شه.
‫ولی همچنان باید سر از اطلاعاتی که دارین در بیارم.
‫هرچند، الان یه‌کمی واسه این کارا خسته‌‌ام.
‫آکوتاگاوا-کون بودی، درسته؟
‫نظرت چیه شاگرد من بشی؟
‫چی؟
‫من از هرکسی قوی‌تر و از هرکسی باتجربه‌ترم.
‫بیشتر از هرچیزی، منم مثل خودت دستامو ‫آغشته به خون می‌کنم تا به اهدافم برسم.
‫این از اون مرگی که داری بابتش زجر می‌کشی بهتر نیست؟
‫این مسخره‌ترین پیشنهاد تو کل دنیا بود.
‫هیچ‌کس دازای-سان نمی‌شه!
‫من که نگفتم بی‌خیالش شو.
‫شغل من باعث شده توی آموزش موهبت‌دارها کاملاً ماهر بشم.
‫وقتی که قوی‌ترین موهبت‌دار بین سگ‌های شکاری شدی،
‫برمی‌گردونمت پیش استاد خودت.
‫ضمانتی نیست که سر قولت بمونی!
‫من سر قولم می‌مونم.
‫به‌علاوه، یه دلیل برای مذاکره با تو دارم.
‫می‌خوام برام یه‌کاری بکنی.
‫اون توله‌ببر رو بکش.
‫دیگه خسته‌م از اینکه واسه اهداف ‫ خودم بچه‌ها رو تیکه‌پاره کنم.
‫از اولش هم انگیزه‌ی تو متوقف‌کردن تروریسم نبود.
‫به‌عبارتی، تو انگیزه‌ای برای کشتن من نداری.
‫پس الان نباید زنده‌موندن خودت رو اولویتت بذاری؟
‫چی شده؟
‫نمی‌خوای بکشیش؟
‫زندگیش واسه‌ت انقدر مهمه؟
‫بلند شو ببرینه.
‫خوبه پس.
‫نه!
‫واقعاً فکر می‌کنی سر قولش می‌مونه؟
‫قول داده بودم ظرف شش ماه بکشمت.
‫اون زمان صرفاً یه‌ذره زودتر رسید.
‫توی لعنتی رو شکست می‌دم.
‫هدفم توی زندگی همینه.
‫چرا انقدر روی هدفت توی زندگی تعصب داری؟
‫به کسی نگفتم...
‫ولی من یه بیماری ریوی دارم.
‫زمانم کوتاهه.
‫بنابراین توی زمانی که برام باقی مونده ‫نمی‌تونم بذارم دازای-سان ازم ناامید بشه.
‫که‌ اینطور.
‫متأسفم.
‫آکوتاگاوا گفت نمی‌تونه بذاره دازای-سان ازش ناامید بشه.
‫پس، اگه آکوتاگاوا دازای-سان رو بعد از مرگ من ببینه...
‫اگه دازای-سان بدونه اون برای زنده‌موندن به من خیانت کرد...
‫دازای-سان چه واکنشی نشون می‌ده؟
‫چی؟
‫یه کمین بی‌نقص.
‫این اعتماده.
‫هیولای زیر نور ماه، راشومون،
هیولای زیر نور ماه
راشومون
هیولای زیر نور ماه
‫کوکّو زسو!
‫هنوز نمیر!
‫حقیقت و بی‌گناهی آژانس کارآگاهی ‫رو برای عموم علنی کن.
‫مثل اینکه بهشت هنوز منو از بار وظایفم آزاد نمی‌کنه...
‫ُُمُرد.
‫پیداش کردم.
‫صفحه!
‫آژانس نجات پیدا کرد.
‫پس مأموریت من تموم شد.
‫قبل از اینکه گارد امنیتی برسه از اینجا می‌ریم.
‫چی شده؟
‫اون کاتانا توی لحظه‌ی آخر چی رو برید؟
‫چیه؟
‫اصلاً به ما نخورد.
‫پس آخرش اون شمشیر به کجا ضربه زد؟
‫کمین بی‌نقص.
‫این اعتماده!
‫هیولای زیر نور ماه، راشومون،
هیولای زیر نور ماه
‫کوکّو زسو!
‫ کوکّو زسو!
‫توله‌ببر!
‫چی...
‫چه اتفاقی برای من افتاد؟
‫اون یه کمین بی‌نقص بود.
‫اون حتی زمان کافی برای دفاع از خودش نداشت.
‫حرف آخری قبل از مردنتون دارین؟
‫چیکار کردی؟
‫فکر کردی چطوری تونستم بارها ‫کل دنیا رو از فجایع نجات بدم؟
‫فکر کردی چطوری تونستم بارها پیروز بشم؟
‫بهت نگفتم؟
‫آمنوگُزن یه شمشیر فضا-زمانه.
‫تیغه‌ش از فضا عبور می‌کنه و...
‫ از زمان هم عبور می‌کنه.
‫تو منو توی آینده شکست دادی، نه؟
‫ولی توی لحظه‌ی شکستم، ‫آمنوگُزن گذشته رو درید.
‫در نتیجه، پیروزی شماها بی‌اعتبار شد.
‫پاک شد.
‫این شمشیر از آینده، گذشته رو می‌دره، ‫پس از اولش هم هیچ‌وقت نباختم.
‫غیرقابل شکسته.
‫این هیولا حتی شکست‌های گذشته‌ش رو هم از بین می‌بره.
‫دوباره می‌پرسم.
‫قبل از مردنتون حرفی برای گفتن دارین؟
‫همیشه بهش فکر کردم...
‫توی زمان کوتاهی که قبل از خاموش‌شدن ‫شعله‌ی زندگیم دارم، چی باید بگم؟
‫همین الان، چند لحظه‌ی پیش بود که بالأخره فهمیدم.
‫نیازی به حرف ندارم.
‫فقط به عمل نیاز دارم.
‫داره از موهبت لباس استفاده می‌کنه؟!
‫کپسول آتش‌نشانی کشتی؟
‫فرار کردن.
‫نیازی به حرف ندارم.
‫فقط به عمل نیاز دارم.
‫داره از موهبت لباس استفاده می‌کنه؟!
‫کپسول آتش‌نشانی کشتی؟
‫الان عمل رو به حرف ترجیح می‌دی؟
‫درود به تو!
‫آکوتاگاوا!
قسمت بعدی پنجاه و چهار
جنگ قهرمان
جنگ گـنگ
گ
‫A N I M E L I S T
‫S a y a K a & M o e i n K m l