قصر سلطنتی
ورودی اصلی
قصر سلطنتی
ورودی اصلی
‫خیله‌خب...
‫همه‌چی ردیفه!
‫امیدوارم تو هم آماده باشی، ایچیگو!
‫آره!
هی، به نظرت زیادی لباس روهم نپوشیدم؟
‫اون لباسا بهت اجازه می‌دن که از 72 لایه حصاری ‫که بین قصر سلطنتی و سیریتی هستن عبور کنی.
بهشون نیاز داری، مگه نه؟
‫برگشتنی رو پیاده گز می‌کنی.
‫خیلی دوست داشتیم با تنچورن برسونیمت ولی...
ما همینجوری هردمبیلی نمی‌تونیم بریم پایین، می‌دونی؟
‫اونقدرام دور نیست...
‫اگه از شونپو استفاده کنی، نهایت یه هفته طول می‌کشه.
‫گرفتم...
‫ها؟!
جدی؟
‫اگه عجله کنم، بیشتر از نصف روز وقتمو نمی‌گیره.
‫تا وقتی که بتونم قبل از یورش اون عوضیا برگردم...
‫نیازی به نگرانی در اون مورد نیست!
‫کوئینسیا همین الانشم سه ساعته که حمله‌شونو آغاز کردن.
‫خب زود‌تر بنال، مرتیکه‌ی نفهم!
‫تا سه ساعت پیش، هنوز وسط تمرین بودی، یادت رفته؟!
‫ایچیگو-چان!!
‫اینم کلوچه برنجیات!
‫آها، دستت درد نکنه!
اون بچه، عوض شده، نه؟
‫آره...
‫اون به یه شینیگامی واقعی بدل شده.
‫به یه شینیگامی که از یه شینیگامی معمولی هم فراتر رفته.
بسیار خب... حالا پیشنهادت برای برگردوندن ورق از اینجا به بعد چیه؟
‫خب، اجازه بده...
بله؟
‫کوروساکی-سان؟!
‫آره... برای همین یکم طول می‌کشه تا برسم اونجا.
‫فهمیدم.
‫متوجه شدم.
‫مراقب باش...
‫می‌گم، اوراهارا-سان...
جانم؟
‫شاید حرفم از روی غرور به نظر بیاد، ولی...
‫اگه نبرد شروع شده و دست پایینو هم دارین،
‫فقط اونقدری دووم بیارین تا برسم اونجا.
‫بقیه‌شو یه‌کاری می‌کنم حتماً.
‫متوجه شدم.
‫منتظرتیم، کوروساکی-سان.
‫اوراهارا-سان... چیزی در مورد اوضاعِ پایین نگفت...
O
m
a
i
d
a
r
i
n
k
o
k
o
r
o
n
O
o
y
u
k
u
e
s
a
e
اوه، عزیـــزم، حتی نمی‌دونم قلبم کجا رفته
s
h
i
r
a
z
u
mai
daa
rin
ko
ro
no
yu
ku
e
sa
e
shi
razu
I
t
s
u
s
h
i
k
a
y
u
m
e
m
i
t
a
و رویایی که زمانی داشتم رو فرامـــوش کردم
It
su
shi
ka
yu
me
mi
ta
K
o
t
o
m
o
w
a
s
u
r
Ko
e
t
e
t
a
to
mo
wa
su
re
te
ta
O
t
o
n
a
n
i
n
a
r
u
k
o
t
o
t
a
t
e
m
a
e
بزرگ‌شدن یعنـــــــی آبروداری و بلوف‌زدن؟
t
o
b
u
r
a
f
O
u
?
to
na
ni
na
ru
ko
to
ta
te
ma
e
to
burafu
?
N
u
r
i
t
s
u
b
u
s
u
k
a
g
a
آینه‌ای که روش نقــــــــاشی‌ شده
m
i
n
i
Nu
rit
su
bu
su
ka
ga
mi
N
ni
e
n
a
n
i
g
a
u
t
چی رو نشون می‌ده؟
Nee
s
u
r
u
n
o
na
ni
ga
ut
su
ru
no
A
n
a
t
a
n
o
s
h
a
s
h
i
n
g
a
i
r
o
a
s
e
عکست کم‌کم داره محو میشه
t
e
k
u
A
i
na
ta
no
sha
shin
ga
i
ro
a
se
te
ku
i
K
a
w
a
t
e
k
u
b
o
k
u
w
همونطور که دارم تغییر می‌کنم، من رو تنها می‌ذاره
o
Ka
n
o
k
o
s
h
i
t
e
wat
te
ku
bo
ku
wo
no
ko
shi
te
F
u
r
i
s
h
i
با نهایت توانم فریاد می‌کشم و با صدام شب رو سوراخ می‌کنم
b
o
t
a
s
Fu
o
n
o
k
o
e
d
e
y
o
r
u
w
o
k
i
r
i
s
a
i
t
e
ri
shi
bot
ta
so
no
ko
e
de
yo
ru
wo
ki
ri
sa
i
te
K
a
t
a
c
h
i
n
o
n
a
i
k
o
n
o
k
y
o
u
f
همه‌چی و ترس بی‌شکلی سینه‌م رو سوراخ می‌کنه
u
g
Ka
o
t
o
m
u
n
e
w
o
k
ta
o
g
a
s
h
i
t
e
chi
no
nai
ko
no
kyou
fu
go
to
mu
ne
wo
ko
ga
shi
te
A
n
o
h
i
m
i
t
a
i
n
i
w
a
r
a
e
n
a
k
u
t
e
i
A
اگه عین اون روز نتونم بخندم عیبی نداره
no
hi
mi
ta
i
ni
wa
ra
e
na
ku
te
ii
K
a
n
a
s
h
i
m
i
m
o
k
Ka
i
غم، زخم و همه‌چی رو با خودم می‌برم
z
u
m
o
z
e
n
b
u
na
shi
mi
mo
ki
zu
mo
zen
bu
T
s
u
r
e
t
e
y
u
k
i
t
a
i
Tsu
re
te
yu
ki
ta
i
Y
o
u
c
a
n
’
t
k
i
l
m
y
v
i
b
e
,
o
h
b
a
b
y
نمی‌تونی وایب منو بکشی، اوه عزیزم
You
can’t
kill
my
vibe
,
oh
baby
B
u
دارم مثل یه ستاره دنباله‌دار می‌سوزم
r
n
i
n
g
o
u
t
n
o
Burning
w
,
l
i
k
e
a
s
h
o
t
i
n
g
s
t
a
r
out
now
,
like
a
shooting
star
Y
o
u
c
a
n
’
t
k
i
l
نمی‌تونی وایب منو بکشی، اوه عزیزم
m
y
v
i
b
e
,
You
o
h
b
a
b
y
can’t
kill
my
vibe
,
oh
baby
B
u
r
n
i
n
g
o
u
t
n
o
Burning
دارم مثل یه ستاره دنباله‌دار می‌سوزم
w
,
l
i
k
e
a
s
h
o
t
i
n
g
s
t
a
r
out
now
,
like
a
shooting
star
Captain Paran
AnimeList
‫فکر کنم بتونم بهت بگم که اعلی‌حضرت چه موجودیتی دارن.
‫البته با توجه به اینکه تو رو جانشین خودشون معرفی کردن.
‫دنبالم بیا...
‫شکست‌خورده‌ها، اکنون به سزای خود می‌رسند.
باروی دوم ریــــــتر
بندِ اعدام
آهن
‫دِ آیرون.
‫خوش‌اقبال بودی که تیغه‌ی عدالت رو دفع کردی.
‫اگرچه، زندگی‌ای که با خوش‌اقبالی تو در امان موند...
‫با همون مقدار بداقبالی پاک خواهد شد.
می‌بینی؟
‫میزان کج شده.
‫به نظر سردرگم میای.
قدرت های اکتسابی تمام افرادی که روح اعلی‌حضرت بهشون اعطا شده
‫بعد از مرگ توسط خود ایشون جذب خواهند شد.
تمام دانش و مهارتی که روحشون کسب‌ کرده
‫بخشی از قدرت شخصِ اعلی‌حضرت می‌شن.
‫ولی اون دو نفر افراد قدرتمندی بودن.
مجبور بودی که بکشیشون؟
‫هدف اصلی اعلی‌حضرت، جامعه‌ی ارواح نیست.
‫تصمیمش با خود اعلی‌حضرته که بگن، چی برای نِیلِ به هدفشون لازمه و چی نیست.
‫تو هم خون اعلی‌حضرتو نوشیدی و یک شریفت در روحت حک شده.
‫دیگه راهی برای فرار از سرنوشتت نداری.
‫اعلی‌حضرت باید به جنگیدن و جذب روح ادامه بدن،
‫و الا...
پسا یورش
ی
منطقه‌ شهر
‫از اعضای جوخه‌های سیزده‌گانه، ریاتسویی حس نمی‌کنم.
‫احتمالاً یه نشونه از اینه که اوضاع خیلی به مراد شینیگامیا پیش نرفته...
‫اگه اینطوری باشه، همچینم ایده‌ی بدی نیست که به رنجی ملحق شم و... ‫مستقیماً و بلافاصله به قلعه‌ی دشمن حمله کنیم.
چی بود... این حس عجیب...؟
کی اونجاست؟
‫کجایی؟!
هه‌هه... ترسیدی؟
‫من... تنهام...
‫تنها... تنها...
کی هستی، مرتیکه؟
‫تنها...
‫تک و تنها...
سنبونزاکورای من... کجاست؟
‫که اینطور...
پس تو اونی هستی که بانکای نی-ساما رو دزدیدی؟
‫اس‌نوت...
‫تو رو... میشناسم...
‫خواهر کوچیکِ بیاکویایی،
‫کوچیکی روکیا...
کوکیچی بیاکویا کجاست؟
‫تو وظایفم نمی‌بینم که جوابتو بدم.
اگه تو رو بکشم، به نظرت میاد اینجا؟
‫احتمالاً بیاد به گمونم...
‫پس قابلیتش اینجوریه...
‫ترس...
‫سوده‌نو‌شیرایوکی!
‫فایده نداره...
‫نمیشه راه ترسو با یخ بست.
‫اون ترسه.
‫حس ترس، همچین چیزیه...
پس این... ترسه؟
‫درسته...
در این‌صورت... ترس تو از چیه، مرتیکه؟
‫چی؟
‫اینکه ترست کارگر نباشه... ‫چیزیه که ازش می‌ترسی؟
ترسم کارگر نباشه؟
‫همچین‌چیزی ممکن نیست.
ممکن نیست...؟
‫اگه واقعاً به این باور داری...
‫پس تمام اون خارا رو یه‌بار دیگه پرت کن سمتم.
‫ببین...
‫و از ترس به خودت بلرز.
‫این... سوده‌نوشیرایوکی حقیقیه.
‫ الان، اونقدر ماهر نیستم که قدرت ‫حقیقیِ سوده‌نوشیرایوکی رو بیرون بکشم...
‫یه‌مدت طول می‌کشه تا بدنم به ساز و کارش عادت کنه.
‫ولی تا اون موقع نمی‌تونم بذارم حملاتت به من اصابت کنن.
گیریم که منجمدشون کردی، بعدش؟
‫گفتم که... یخ راه ترسو سد نمی‌کنه.
‫ترس من از زخمِ باز رسوخ نمی‌کنه.
‫کوچیک‌ترین لمس با پوست ‫اونو حل می‌کنه و به جونت نفوذ می‌کنه.
‫دفع‌شدنی نیست... به هیچ عنوان.
‫هر شخصی موضوعاتی برای احساس امنیت داره و موضوعاتی برای احساس ترس.
وقتی پا به جای امنی می‌ذارن
‫و ازشون پرسیده می‌شه که چرا احساس امنیت می‌کنن،
‫یه جواب مبهم می‌دن مثل: ‫«احساس امنیت می‌کنم دیگه»
‫اگرچه، وقتی پا به مکان ترسناکی می‌ذارن،
‫حتی احمق‌ترینشون هم می‌تونن برای ترسشون دلیل روشنی بیارن.
‫تاریکه... سرده... بلنده... تنگه...
‫دردناکه... چندشه... و غیره...
‫یه لیست از ترساشون بهت تحویل می‌دن.
‫دلیلش اینه که حس امنیت به زندگی گره خورده،
‫و تمام ترس‌ها به مرگ.
حتی اونایی که نمی‌تونن برای زندگی دلیل بیارن
‫می‌تونن دلایلی برای نمردن ردیف کنن.
‫فقط مخلوقات ویژه نیستن که از احساس برخوردارن.
‫تمام موجودات زنده به صورت غریزی از مرگ گریزونن، ‫یا به عبارت دیگه از ترس گریزونن.
‫تمام اونایی که از زندگی برخوردارن، ‫زنده‌ان که از ترس اجتناب کنن،
‫خودشونو قوی می‌کنن که از ترس طفره برن،
‫رشد می‌کنن تا از ترس فرار کنن.
‫تا وقتی که زنده‌ای، ترس همیشه کارگره.
‫آره...
‫برای همینه که می‌گم رو من کارگر نیست.
متوجه نشدی؟
‫دارم بهت حالی می‌کنم که الان زنده نیستم.
منظورت چیه؟
‫کاشی از آب در اومد که سوده‌نوشیرایوکی شمشیری ‫نیست که از نوکش هوای منجمد گُسیل کنه.
‫سوده‌نوشیرایوکی...
‫زانپاکتوییه که دمای بدن صاحبش رو تا زیر نقطه‌ی انجماد پایین می‌کشه.
‫هرچیزی که در تماس باشه، یخ می‌زنه.
‫این کاتانا چیزی نیست جز یه دست‌افزار که بُردِ انجمادو توسعه می‌ده.
‫دست از مزخرف‌گفتن بردار.
‫اگه دمای بدنتو به زیر نقطه‌ی انجماد می‌رسونه،
‫عملکرد بدنت دچار کندی و توقف می‌شه...
‫امکان نداره که بتونی زنده بمونی.
‫درسته...
‫منم الان مردم.
‫با توسل به کنترل ریشی،
‫قابلیتی به دست آوردم تا موقتاً بدنمو بکشم.
‫تمام تحرکات ملوکولی تو بدنم متوقف شدن.
حتی اون ترسی که به جونم نفوذ کرده
‫به محض تماس با بدنم، اثرشو از دست داده.
‫چنین حرفی... مزخرفه.
‫منهای 18 درجه.
‫خون منجمد شد.
‫خون از هیچ زخمی تراوش نمی‌کنه.
‫منهای 50 درجه.
‫رطوبت زمینِ زیر پام منجمد میشه
‫و لرزه‌ی انجمادی ایجاد می‌کنه.
‫منهای 273.15 درجه...
‫صفر مطلق.
‫می‌خوام سریع تمومش کنم.
‫فقط چهار ثانیه می‌تونم تو این دما عملکرد داشته باشم.
‫منهای 198 درجه...
‫منهای 142 درجه...
‫منهای 116 درجه...
‫منهای 85 درجه...
‫منهای 67 درجه...
‫قدرتی که برای غیرفعال‌کردنش باید وقت صرف کنم... ‫تا مبادا بدنم درهم بکشنه... ها؟
‫منهای 31 درجه...
‫منهای 14 درجه...
‫بیشتر از اینا به تمرین نیاز دارم.
‫انگار یکم از 4 ثانیه بالاتر رفتم.
ترس...؟
گفتی ترس؟
به این می‌گی ترس؟
‫نفس‌کشیدن خیلی دردناکه...
‫وقتی باید این زجرو فقط برای زنده‌موندن تحمل کنی.
‫زندگی واقعاً چیزِ ناجوریه.
موندم تو بهشت، میشه راحت نفس کشید یا نه؟
موندم تو جهنم، حتی از اینم بیشتر باید درد کشید یا نه؟
‫اگه اینطور باشه، می‌ترسم...
‫نجات پیدا کردی...
‫به تو قدرت اعطا می‌کنم.
‫اشتباهه... این اصلاً ترسناک نیست.
‫تنها ترس من...
‫اینه که اعلی‌حضرت بازخواستم کنه!
‫در برابر اون...
‫نه ترس و نه دردی تو نبرد حس نمی‌کنم!
‫تاتار فوراس!
نمیرسه بهم... نه؟
‫فایده نداره... نمی‌رسه...
‫دلیلش یخ‌زدن پاهاته.
‫چی گفتی؟!
منو می‌بینی دیگه؟
‫شاید سلولای بدنت به خاطر دمای زیر نقطه‌ی انجماد غیرفعال باشن،
‫ولی... اعصابِ بدنت که هنوز فعالن!
‫تاتار فوراس از طریق عصبای بیناییت، ترسو بهت القا می‌کنه!
می‌بینی؟
‫هرجا رو که ببینی، چشمام پیداست!
‫عصبات نمی‌تونن از من فرار کنن!
‫چشماتو ببندی هم فایده نداره!
‫خاطرات خوش تو ذهنت موندگارن،
‫ولی موندگاریِ خاطرات بد بیشتره!
‫درست همونطور که ترسای گذشته ‫تو تاریکی شب طلوع می‌کنن...
‫ترسی که یه بار تجربه شده، موقعی که چشماتو می‌بندی ‫قوی‌تر تو اعماق ذهنت طنین‌انداز میشه!
‫خب... الان روحتو با ترسای گذشته‌ت به آتیش می‌کشم!
‫تو...!
‫کوچیکی بیاکویا...
قصر سلطنتی و سیریتی
‫فاصله‌ی بین قصر سلطنتی تا سیریتی به حدی است که پیمودنش با شونپوی معمولی شینیگامی که یک تکنیک حرکت سریع ‫برای شینـیگامی‌هاست، یک هفته طول می‌کشد. به همین منظور اعضای جوخه‌ی حفاظتیِ صفر که وظیفه‌ی محافظـــت از ‫پادشاه ارواح را دارنـد، تنها در موارد خاص و بنا به صلاحدید ایچیبه از آن استفاده می‌کنند. حد فاصل بین قصر سلطنتی و ‫ سیریتی را 72 لایه حصار فوق قدرتمند پوشانده است.
‫گفته می‌شود که زانپاکوتوی یخ و برف روکیا، سوده‌نو شیرایوکی، زیـــباترین در ‫ جامعه ارواح است. قدرت واقعی آن این است که بدن مالک را به زیر نقطه انجماد ‫ برساند و در آن تمام حرکت‌های مولکولی متوقف می‌شود. همراه با این مورد، هوای ‫ یخ زده مانند سطح دریاچه هم زیر پا و هم در آسمان تولید می‌شود. ستون منجمد هوا ‫ که از روکیا سرچشمه می‌گیرد در مرکز آن نفوذ می‌کند. آن وقت نوک شمشیر منجمد و ‫ با نفوذ به بدن حریف، باعث انجماد درجا و تبدیل شدن هدف به ذرات منجمد آب و هوا ‫می‌شود.
‫کوچیکی بیاکویا...
‫نی-ساما!
‫خوش اومدی.
‫منتظرت بودم.
چطورن...؟
اون اندامی که از تنت بیرون کشیدم؟
‫کل دل و روده‌تو پاشیدم بیرون.
حتماً چون نمی‌تونی چیزی بخوری، خیلی گرسنه‌ای، نه؟
به نظرت یکم لاغر نشدی؟
‫مراقب باشین، نی-ساما!
‫باهاش چشم تو چشم نشین!
‫دیــــــــــــره!
برای کی دیره؟
‫فهمیدم...
‫پس کل این محدوده رو با سنبونزاکورا کاگه‌یوشی پوشش داده بودی.
‫سنبونزاکورا کاگه‌یوشی: بانکای بیاکویا
‫خوبه...
آخرشم، ‫ای‌کاش می‌شد اون بانکایو نگه دارم!
بانکای؟
‫بهتر نگاه کن...
‫تو قبلاً از بانکای من استفاده کردی، ‫پس باید بتونی تشخیص بدی...
‫این شیکای‌ـه.
‫یه سنبونزاکورای خالی.
چـ ــ چی گفتی؟
‫به لطف تو و اینکه بانکای منو دزدیدی...
‫تونستم ماهیت اصلی و حقیقی سنبونزاکورا رو کشف کنم.
‫پیوند‌هاش مثل یه نقاشی با نقطه‌چین می‌مونن.
‫باید از نقاشی دور شی تا فرم کامل و حقیقیش رو ببینی.
‫اون حقیقتو فراموش کرده بودم.
‫بذار ازت تشکر کنم، اِس‌نوت.
‫نمی‌کشمت... نمی‌کشمت... نمی‌کشمت...
‫نمی‌کشمت... نمی‌کشمت... نمی‌کشمت... نمی‌کشمت...!
‫تو رو هرگز نمی‌کشم!
‫می‌ذارم هشیار باشی و ذهنت یکپارچه باشه!
‫و همزمان تو دریای رنج و ترس غرقت می‌کنم!
‫کاری می‌کنم تا خودِ ابدیت، هر لحظه برای موهبتِ مرگ التماس کنی!
‫روکیا...
می‌تونستم ‫ریاتسوتو حتی موقع اومدن به اینجا هم حس کنم...
‫خیلی قوی شدی... روکیا...
‫نی-ساما گفت...
‫نی-ساما گفت که من...
‫خیلی قوی شدم...
‫ترس تو محیط خلاء زاده نمیشه.
‫از حس ناامنیِ درون قلب اشخاص تغذیه می‌کنه.
هنوز... احساس ترس داری... روکیا؟
‫نه!
‫وقتشه تمومش کنیم، کوچیکی بیاکویا!
که اینطور... تمومش کنیم؟
‫ولی عذر می‌خوام...
‫اون من نیستم که کارتو تموم می‌کنه.
‫چی؟!
‫هرچی منو تحقیر کردی، دیگه بسه!
‫خوب نگاه کن، روکیا...
‫این ترس تو نیست که ‫میبینی در اون منعکس شده.
‫اگه ترسی تو دلت نداشته باشی، ‫چیزی که در حال تماشاشی...
‫فقط وحشت و هراس خودشه.
بانکای
هاکّا نو توگامه
نکوهشِ مه سپید
‫می‌ترسم...
‫من...
قراره بمیرم؟
‫منو ببخش، ‫اعلی‌حضرت.
‫از دستم ‫عاصی نباش...
‫می‌ترسم...
‫این زجر...
‫این درد...
‫ترسناکه...
‫می‌ترسم.
‫آروم معکوسش کن، روکیا.
‫آروم.
‫بانکای بی‌نظیری بود.
‫ولی... بانکای سختی بود.
‫یه قدم اشتباه به ‫قیمت جونت تموم میشه.
‫بانکای پرخطری بود.
‫با احتیاط آزادش کن. ‫هیچ‌وقت بی‌گدار به آبش نزن.
‫مطمئن باش که نمی‌شه با شمشیری که به ‫قیمت جونت می‌تابه، چیزی رو نجات داد.
‫بریم، روکیا...
‫باید از جامعه‌ی ارواح حفاظت کنیم.
چشم
مه سفید
‫نی-ساما!
پسا یورش
مقر سابق جوخه چهار
بخش درمان
‫کوته‌چین!
‫یه‌چیز جدید پیدا کردم که بتونیم برای بستری ازش استفاده کنیم!
‫ببخشید که همچین کار خطرناکی ازت خواستم.
‫اصلاً بابا!
‫یکم طول می‌کشه تا کن-چان برگرده،
‫برای همین کاری نداشتم!
‫بعدشم، وقتی که تشک می‌بینم یا دارو می‌بینم...
‫فقط می‌پرم و برش می‌دارم و فلنگو می‌بندم!
‫اصلاً خطرناک نیست که!
‫عه؟!
‫باورم نمیشه...
‫«باورم نمیشه که هنوز پیدامون نکردن»
همین فکرو می‌کردی؟
کجا رو نگاه می‌کنی؟
‫من اینجام...
‫اینجا.
دیدی؟
‫دوباره نمی‌بینی...
‫بوم!
‫عجیبه‌ها...
‫فکر کردم زدمش...!
زدمش؟
اصلاً چی رو می‌خواستم بزنم؟
‫ستوان کوساجیشی!
‫زا زا زا زا زا...
به نظر اومد که منو زدی؟
‫چنین اتفاقی اصلاً نمیفته.
‫حضور من کاملاً از ذهن و دیدِ چشمِ درون و بیرونتون محو می‌شه.
‫زیبایی آن جاست
که هیچ نباشد