‫مرگ سه جنگجو فوشی رو عصبی و خشمگین می‌کنه.
‫مگه بهت نگفتیم؟
‫ما هم نامیراییم.
‫نبرد در کنار جنگجویان احیا شده ادامه داره.
‫غیرعادلانه نیست؟
‫تو تنها کسی هستی که این نفرین روشه!
‫اون با این سوال روبرو شده که ‫معنای جنگیدن چیه.
‫حین شکست خوردن در یافتن جواب، ‫فوشی با خاطره ای قدیمی مواجه می‌شه.
‫دنیای انیمه تقدیم می‌کند ‫مترجم : HiJi_San / کانال تلگرام : @AwSub
‫چیزی که می‌خوای ازش محافظت کنی
‫ولی یه جور دیگه نوشتن بلدم!
‫اینجوری!
به محض اینکه متوجه مرگ ما شدی، ‫ازمون یه کُپی بساز و طناب رو پاره کن!
‫اینطوری به زندگی برمی‌گردیم.
‫دوستایی که نمی‌میرن.
‫اون سه تا به زندگی برگشتن.
‫اونا کسایی هستن که پتانسیل ‫نامیرا شدن رو دارن.
‫اون می‌دونه.
‫بون چیزی رو می‌دونه که من نمی‌دونم.
‫ببخشید طول کشید، بقیه کجان؟
‫برگشتن سر پُست هاشون.
‫فوشی چیزی گفت؟
‫چیز خاصی نه.
‫ایت باعث می‌شه مواد شوینده تو چشمات نرن.
‫ممنونم.
‫داری چیکار می‌کنی؟!
‫خب بقیش رو بهت می‌سپرم.
‫من می‌رم به قلعه.
‫باشه.
‫داری از کسی استفاده می‌کنی که نمی‌تونه ‫مراقب من باشه.
‫شگفت زده شدم وقتی سه نفری که ‫فکر می‌کردم مُردن به زندگی برگشتن.
‫قدرت فوشیه مگه نه؟
‫تا حالا غیر ممکن به نظر می‌رسید.
‫ولی تو...
‫تو و اون سه تا می‌دونین که چطور ‫می‌شه مردگان رو به زندگی برگردوند.
‫فوشی می‌دونه چطور؟
‫نه، بهش نگفتم.
‫تو یه بزدلی.
‫تو داری از قدرت فوشی سوءاستفاده می‌کنی؛
‫جوری که انگار قدرت خودته!
‫متعجلم که انقدر سریع حرفات رو نقض می‌کنی.
‫تابحال گفتی که بدن نامیرای فوشی ‫یه نفرین شیطانیه.
‫برام مهم نیست!
‫نمی‌ذارم از زجر فوشی سوءاستفاده کنین!
‫بون، تو نه تنها فوشی، بلکه داری ‫اون سه نفر هم زجر می‌دی.
‫هرگز فکر نکردی سرنوشتی که اونا رو ‫بهشون محکوم کردی؛
‫چه بلایی سر انسانیتشون میاره؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دستور داده شد که تو خونه بمونین.
‫من تو کل زندگیم هیچ خونه ای نداشتم!
‫پس به کلیسا برو.
‫اونجا قبلاً پر شده.
‫پس برای دزدی میری به هلفدونی!
‫هرکاری می‌خوای بکن!
‫برام مهم نیست چه بلایی سر شهر میاد!
‫به هر حال رو زندگی من تأثیری نمی‌ذاره!
‫من تو زندان بدنیا اومدم و بزرگ شدم!
‫بالاخره تو 15 سالگی آزاد شدم، ‫ولی دنیا هنوز من رو نپذیرفته!
‫این بهت حق دزدی کردن رو نمی‌ده.
‫آره حق باتوئه!
‫که چی؟
‫فهمیدم، می‌ذارم بری.
‫ممنونم.
‫خدا نگهدارت باشه!
‫بزن به چاک!
‫فکر کنم همش همینه.
‫بقیش به عهده شما.
‫چشم.
‫آلمه!
‫کارم تموم شد.
‫شاه ازم چی می‌خواد؟
‫از این سمت.
‫شاه...
‫شاه فوت کردن.
‫که اینطور.
‫چه حیف.
‫شاه پیغامی گذاشت که بهت برسونم.
‫اون می‌خواد که ما خواهر برادر؛
‫از این کشور محافظت کنیم.
‫آلمه!
‫حتی یه روز هم با فکر اینکه اعمالم چه نتیجه ای داره ‫از سر نگذروندم.
‫برای همه چیز رو براشون توضیح دادم؛
‫و قبل این که ازشون بخوام به اینجا بیان ‫رضایتشون رو گرفتم.
‫سربازای مجروح زیادی هستن، ‫نمی‌دونم بهترین کار چیه؛
‫و دلیل اینکه همه چیز رو به فوشی نگفتم؛
‫اینه که مجبور نشه همه چیز رو به دوش بکشه.
‫حتی اگه رنریل سقوط کنه، من می‌خوام ‫از انسانیت فوشی حفاظت کنم!
‫فوشی-سان.
‫اون دختر چش شده؟
‫اوه هیچی...
‫فقط یه جسده.
‫می‌تونی دور بندازیش؟
‫یه کاری دارم که بکنم.
‫چـ-چشم.
‫این...
‫می‌خوام برم بیرون!
‫هوی! از در فاصله بگیر.
‫خوصلم سر رفته! سر رفته!
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫اگه هیچی نشده خبرم نکن!
‫حتماً حوصلت سر رفته نه؟
‫بیا، این مال تو.
‫ممنونم!
‫فعلاً.
‫باید تلاش کنم...
‫حس بی حوصلگی و عصبانیت مردم رو درک می‌کنم.
‫راه درازی در پیشه.
‫محافظت از دیوار؛
‫تأمین آب نوشیدنی؛ ‫حمایت از سربازا...
‫کار تمومی نداره.
‫صادقانه، غیرقابل تحمله.
‫و فقط 4 روز از نبرد گذشته.
‫می‌دونم.
‫فقط باید خودم رو بیرون پخش کنم تا ‫نوکّرها جایی برای مخفی شدن نداشته باشن.
‫انجامش می‌دم.
‫این کاریه که فقط از دست من برمیاد.
‫دوباره اومدن.
‫باید کای و بقیه رو بفرستم تا ‫منجنیق ها رو نابود کنن.
‫ولی هنوز هیچکدومشون نمردن.
‫بد موقعیه.
‫چاره ای نیست.
‫باید مدتی خودم به حسابشون برسم.
‫یه نفر! یه نفر!
‫چی شده؟
‫یه دزد اومد تو...
‫یه دعوایی شد و...
‫ای وای!
‫من جعبه کمک های اولیه رو میارم.
‫نه، مشکلی نیست.
‫تاست؟
‫اوه هیچی.
‫آسیب دیدی؟
‫خانواده ای نداری؟
‫من تنها با پسرم زندگی می‌کردم.
‫اون پسر مهربونی بود.
‫اگه نمی‌ذاشتم دزد بره چنین اتفاقی نمیفتاد.
‫به عنوان یه سرباز شکست خوردم.
‫مطمئنم نمی‌خوای تنها باشی.
‫می‌خوای به کلیسا بیای؟
‫چی شده؟
‫فکر کردم همه تخلیه کردن.
‫کردیم، و داریم از محل تخلیه فرار می‌کنیم.
‫اون پاها مال هایرو ان.
‫خوب وقتیه.
‫یه منجنیق دشمن داره بهمون حمله می‌کنه.
‫می‌شه این رو بهت بسپرم؟
‫من نوکّرهای تو کلیسا رو شکست می‌دم.
‫کلیسا؟
‫درسته، یه کیلومتر دیگه.
‫لطفاً وقتی من رو فرستادی اونجا بازیابی کن.
‫اینطوری نمی‌تونم بجنگم.
‫فهمیدم.
‫ممنون.
‫با اون من رو بکش.
‫نمی‌شه! نمی‌تونم!
‫لطفاً از پیکان هایی که برای نوکّرهاست استفاده کن.
‫چطور تونستی؟! افتضاحه!
‫ای قاتل!
‫قاتل!
‫اون یه قاتله!
‫یه نفر دستگیرش کنه!
‫اینطور نیست!
‫لطفاً آروم باشین همگی!
‫چیچی رو اینطور نیست؟!
‫ای قاتل!
‫ببخشید گیوم، باید برم.
‫اوه البته.
‫ناپدید شد!
‫قاتل!
‫منظورت از قاتل چیه؟
‫از انجامش لذت که نمی‌برم.
‫برای محافظت از همگی مجبورم.
‫برای همین...
‫چرا تو باید از مردم محافظت کنی؟
‫نمی‌تونم توضیح بدم.
‫فقط وقتی مردم درد می‌کشن یا غصه می‌خورن دردناکه.
‫به خاطر اینه که اون شیطان بهت گفت بجنگی مگه نه؟
‫مگه درد تو از همونجا شروع نشد؟
‫بون چقدر می‌دونه؟
‫تمرکز کن!
‫آلمه!
‫کجایی؟!
‫آلمه!
‫آلمه...
‫چیکار می‌کنی؟
‫اوجا وایسادن خطرناکه!
‫نزدیک نیا مسار!
‫من دیگه خودم نیستم.
‫نمی‌تونم به کسی که بودم برگردم!
‫شوکِ مرگ شاه خل و چلت کرده؟!
‫نه.
‫نه...
‫آلمه!
‫احمق!
‫می‌دونی که بهت نیاز دارم.
‫آره.
‫بیا بازم با هم بازی کنیم.
‫نی-سان!
‫مسار؟
‫نزدیک بود کوه غربی رو فتح کنم.
‫مسار؟
‫چی شده؟
‫التماس می‌کنم فوشی!
‫آلمه رو...
‫آلمه رو به زندگی برگردون!
‫شاهدخت؟
‫خودت که می‌دونی، من نمی‌تونم ‫مردم رو به زندگی برگردونم!
‫نه، می‌تونی.
‫مطمئنم می‌تونی!
‫نمی‌شه.
‫نمی‌تونم!
‫همین الآن امتحانش کن!
‫بهت که گفتم نمی‌تونم!
‫انجامش بده!
‫دیدی؟
‫تکون نمی‌خوره درسته؟
‫نه هنوز...
‫بون.
‫مسار صدات می‌کنه.
‫آره، تو راه بودم.
‫شنیدم شاه مُرده.
‫شاهدخت هم.
‫ای وای...
‫می‌گم بون...
‫چیزی هست که هنوز بهم نگفته باشی؟
‫منظورت چیه؟
‫مسار ازم می‌خواد شاهدخت رو به زندگی برگردونم.
‫این ربطی به این که چطور مسار به زندگی ‫برمی‌گرده داره نه؟
‫نمی‌تونم جواب بدم.
‫تا وقتی که پیروز این جنگ بشیم.
‫فهمیدم.
‫تلاشم رو می‌کنم.
‫باشه.
‫فوشی...
‫تا حالا چنین قیافه ای ازش ندیده بودم.
‫فوشی...
‫فوشی؟
‫می‌خوای تا ابد اینجا بشینی؟
‫بنظرت نباید یه کم به درد بخور باشی؟
‫شنیدی کای-سان؟
‫میدون جنگ به کمک نیاز داره.
‫لطفاً فوراً بازم کن!
‫دارم با دست چپت حرف می‌زنم.
‫چیزی احتیاج داری فوشی-سان؟
‫نه، یه کم خستمه.
‫هنوز یه هفته هم نشده و انگار ‫رنریل داره فروپاشی می‌کنه.
‫فکر کنم همه هم احساس خفگی می‌کنن.
‫می‌خواستم نفسی تازه کنم.
‫پس استراحت نیاز داری.
‫پـ-پس چطوره تو قصر غذا بخوریم؟
‫نه، فقط دارم غر می‌زنم.
‫ببخشید، نباید اینارو می‌گفتم.
‫فوشی عجیب شده!
‫می‌خوام برم پیشش.
‫لطفاً بازم کن!
‫خودت نمی‌تونی؟
‫معلوم نیست؟
‫چطور باید اینکارو بکنم؟
‫پس بیا امتحانش کنیم.
‫با دست چپت حرف می‌زنم.
‫بیا شام بخوریم، فوشی.
‫پسر، از آخرین باری که همگی غذا خوردیم ‫خیلی وقت می‌گذره.
‫همه مغازه ها بسته هستن.
‫پیدا کردن غذا خیلی سخت بود.
‫اوه، نگران این نباش.
‫این خون کای-سانه.
‫من طبقه بالا رو آماده می‌کنم.
‫وقتی آماده بودم ازت می‌خوام همه رو بیاری.
‫حالا فهمیدم این اظطراب مبهم از کجا نشات می‌گیره.
‫ما داریم کم کم می‌بازیم.
‫این نبرد تا وقتی که یا انسان‌ها یا نوکّرها ‫به کل از بین نرن تموم نمی‌شه.
‫برای اینکه بتونم همه نوکّرها رو از بین ببرم ‫باید کل دنیا رو مال خودم کنم.
‫ولی کی می‌تونم؟
‫یه سال دیگه؟
‫10 سال دیگه؟
‫100 سال دیگه؟
‫باید تمام این مدت تحملش کنیم؟
‫سربازا...
‫مردم رنریل...
‫سربازای نامیرا...
‫آلمه...
‫آلمه اینجاست مگه نه؟
‫ببخشید، مسار.
‫به نظر به بهشت رفته.
‫غیرممکنه!
‫اون گفت بیا دوباره با هم بازی کنیم!
‫حتماً می‌خواست زندگیش رو به جای واقعیت ‫تو رویا بگذرونه.
‫مسار!
‫نوکّرها!
‫شمشیرت رو بکش!
‫آلمه...
‫مسار!
‫ما هنوز تو مسیر بی هدفی قرار داریم.
‫ولی همچنان پابرجاییم.
‫ها؟
‫بیدار شدین، بیاین شام بخوریم.
‫زیاد نیست ولی بفرمایین.
‫بعداً فوشی هم خبر می‌کنم.
‫لطفاً بخورین.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫چیکار؟
‫من فقط به خواسته‌ی فوشی عمل می‌کنم.
‫ما وسط جنگیم.
‫باید زودتر برگردم وگرنه...
‫وایسا.
‫قبلش باید یه جلسه بررسی داشته باشیم.
‫جلسه بررسی؟
‫فوشی از بی کفایتی شما خسته شده، هایرو-سان.
‫قبل اینکه از اون کلیسا محافظت کنی ‫چند بار باید بمیری؟
‫من فوراً می‌تونم از دستشون خلاص بشم.
‫کای-سان، تو وقتت رو برای بازداشت من هدر کردی.
‫از اول هم قدرت چنین کاری رو نداشتی.
‫مسار-سان، یه کم دلم برات می‌سوزه.
‫نو خیلی مصمم بودی که از شاهدخت محافظت کنی ‫و رو دستای خودت جون داد.
‫اوه، چه ترسناک.
‫به هر حال، اگه چیزی بخورین ‫حالتون بهتر می‌شه.
‫ا-اینطور نیست!
‫اینطور نیست! معذرت می‌خوام فوشی!
‫اینطور نبود...
‫فقط دست چپم...
‫آ-آم...
‫فکر کنم دستم بقیه رو عصبانی کرد!
‫نزدیک بود من رو بکشن!
‫باید همین باشه!
‫پسر برای همین دست چپم...
‫ببخشید فوشی!
‫ا-از قصد نبود!
‫جنگیدن با دوستا وقت تلف کردنه.
‫لطفاً بعداً درست از دلشون در بیار.
‫دوستا...
‫ولی تو ازم نمی‌ترسی؟
‫مطمئنی می‌خوای من دوستت باشم؟
‫بدون اعتماد هیچ صلحی بوجود نمیاد.
‫باید خودم به حساب اوضاع برسم.
‫تو خسته شدی.
‫نه بدنت، بلکه ذهنت.
‫التماس می‌کنم فوشی.
‫به خودت فشار نیار.
‫هرچی تو دلت هست بگو.
‫من درکت می‌کنم.
‫دلم؟
‫دلم می‌خواد تموم بشه.
‫نگزان نباش!
‫من ازت محافظت می‌کنم.
‫بس کن!
‫بس کن! بس کن!
‫دیگه بس کن!
‫فو-چان رو نکش!
‫نکش!
‫فو-چان! نمیر!
‫مامان اینجاست!
‫مامان اومده ها!
‫دنیای انیمه تقدیم می‌کند ‫مترجم : HiJi_San / کانال تلگرام : @AwSub
‫
‫پیش نمایش
‫نوکّرها توسط دختری متوقف شدن که ‫200 سال پیش برای فوشی اسم گذاشته بود.
‫مارچ و فوشی در شهر به دنبال فوشی می‌گردن.
‫آیا فوشیِ نامیرا مُرده؟
‫شخص خاصی خودش رو به اونها نشون می‌ده.
‫مرگِ نامیرا