‫جسم های یدکی برای زمانی که ‫دیگر جسم ها از بین رفتند؛
‫این، نقشِ دوستان جدیدی بود ‫که بون به همراه آورده بود.
‫خب، خواسته‌ی شما چیه؟
‫تمامِ رنریل.
‫این آغاز مبارزه‌ی فوشی؛
‫برای بازسازی رنریل و آمادگی ‫برای نوکّرهاست.
‫دنیای انیمه تقدیم می‌کند ‫مترجم : HiJi_San / کانال تلگرام : @AwSub
‫رازِ پشتِ پرده
‫هوی؛
‫چرا صورتت رو نشون نمی‌دی؟
‫مادرم بهم می‌گه؛
‫اگه می‌خوام شاهدخت بشم باید قبل اینکه ‫به کسی اعتماد کنم چهره‌ام رو بپوشونم.
‫درست متوجه نمی‌شم؛ ولی فکر کنم ‫منظورش اینه نباید سفره دلم رو برا کسی باز کنم.
‫قراره شاهدخت بشی؟
‫فعلاً که این‌طوره.
‫خانواده من نسل موروثی یا همچین چیزیه.
‫و هرکسی که من باهاش ازدواج کنم، ‫پادشاه این کشور می‌شه.
‫تو هرروز باهام بازی می‌کنی چون، ‫می‌خوای باهام ازدواج کنی درسته؟!
‫همه همین رو می‌گن.
‫فکر بدی نیست.
‫شاه بودن سخته ها!
‫تا وقتی به چیزی بیشتر از مردم اهمیت ندی ‫نمی‌تونی شاه بشی.
‫باختم.
‫هنوز کلی راه داری!
‫خیلی خب؛
‫یه فرصت بهت می‌دم.
‫برای چی؟
‫یه فرصت که به چیزی که می‌خوای برسی.
‫اگه تو بازی من رو ببری، هرچی بخوای ‫برات انجام می‌دم.
‫آلمه-ساما!
‫چند بار باید بهتون گفت که با پسر ‫خدمتکار نباید بازی کنین!
‫خیلی رو مُخین!
‫خب، بیاین این‌جا.
‫آلمه-ساما، لطفاً بیاید!
‫آلمه-ساما!
‫بـ-بله! چی شده؟
‫ما می‌خوایم با پیروی از این نقشه ‫از پایتخت محافظت کنیم؛
‫نظرتون چیه؟
‫به نظرم خوبه.
‫مطمئنی؟
‫پیکانِ آتشین برای نوکّرهای چوبی؛ ‫پیکان فولادی برای نوکّرهای سنگی؛
‫فکر خوبیه.
‫می‌تونین از دیوار قلعه بزنینشون.
‫ولی، چی می‌شه اگه یهویی از ‫زیر زمین در بیان؟
‫می‌شینین دعا می‌خونین؟!
‫تو کی هستی؟! ‫از کجا پیدات شد؟!
‫ها؟
‫مسار روبین باستار.
‫اون یکی از دوستانِ قدیمی منه.
‫همگی عقب بایستید.
‫زودباش نقشه قلعه و زیرزمین رو بده بیاد.
‫من هنوز، به تو اعتماد ندارم.
‫هه، هرجور مایلی.
‫ما خودمون یه معمار میاریم و ‫اوضاع رو می‌فهمیم.
‫شگفت انگیزه!
‫این‌جا، خونه‌ی کیه؟
‫خونه‌ی ساکه-جی. ‫(پیرمرد مشروب ساز فصل 1)
‫من چهارسال اینجا زندگی کردم.
‫با سه نفر دیگه.
‫ساکه-جی، پیوران، من، و ...
‫رین هم اغلب اوقات می‌اومد.
‫آه، اون کلسکیون ماسک هاییه که ‫ساکه-جی درست کرده.
‫باحاله نه؟
‫اکو-سان! نباید این‌کار رو کنی!
‫بدون اجازه به وسایل دست نزن!
‫جادوگر-ساما!
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫به لطفتون ببینین چه عالی شده!
‫این خونه باید در برابر نوکّرها ‫حسابی مقاوم باشه؛
‫من تو دیوارهاش، قدرت های خاصی گذاشتم!
‫جادوگر-ساما!
‫لطفاً برای خونه من هم انجامش بدین!
‫خونه من هم همین‌طور!
‫اوه، فهمیدم.
‫ولی، این فنیه که به کسی ‫نمی‌تونم نشونش بدم.
‫باید اول خونه هاتون رو بپوشونین.
‫من درخواست ها رو بررسی می‌کنم.
‫اگه می‌خواین اینجا اطلاعاتتون رو بنویسین.
‫هوی، به نظرت مشکلی پیش نمیاد؟
‫واسه چی؟
‫تو فقط خونه رو به قبل فروریختنش ‫بازسازی کردی درسته؟
‫کجاش در برابر نوکّرها قوی شده؟!
‫چیه چیه؟
‫کل اینجا رو خودت ساختی؟
‫اوه، ساکه!
‫برای یه بچه بد نیست!
‫بیا بنوشیم کای!
‫موقع نوشیدن دوباره یه بازی ‫هم می‌تونیم بکنیم!
‫این چیه؟!
‫که این‌طور! پس از این قراره!
‫قراره با قلعه هم همین‌کار رو بکنی درسته؟
‫البته.
‫در اون صورت باید شاهدخت و ‫ساکنین قلعه رو راضی کنیم که اجازه بدن.
‫این کار رو به تو می‌سپرم.
‫من وقت اضافه ندارم که با شاهدخت تلف کنم.
‫تو این شهر چندتا خونه هست؟
‫نمی‌دونم تا وقتی نوکّرها بیان، ‫آماده می‌شیم یا نه.
‫در هرصورت، خیلی سخت می‌شه ‫که خودمون بخوایم همه کار بکنیم.
‫به کمک سربازهای محلی هم برای ‫جنگیدن نیاز داریم.
‫سرباز؟ نیازی نداریم.
‫ترجیح می‌دم آروم بگیرن تو خونشون بشینن.
‫لازم نیست این‌ور اون‌ور بدوم ‫ تا جلوی کشته شدن مردم رو بگیرم.
‫ولی، هایرو قبلاً با سربازهای رنریل ارتباط ‫برقرار کرده.
‫واسه همینه که سر و کلشون پیدا نیست!
‫کجان و چی کار می‌کنن؟
‫نمی‌دونم.
‫دنبالشون بگرد و بررسیشون کن، فوشی.
‫بهم دستور نده! سرم شلوغه.
‫ما هم سرمون حسابی شلوغه!
‫درحال حاضر تو بهترین فرد برای ‫انجام دادن این کاری، زودباش برو.
‫منم کمک برسونم؟
‫لطفاً حواست به اکو باشه.
‫چشم.
‫همینه!
‫این تمرین ها، علیه نوکّرها بی فایده‌ست.
‫بگیرش!
‫ازش فرار نکن، کامو!
‫بلندشو کامو!
‫چی شده؟ همش همین؟
‫حالت خوبه؟
‫ممنونم.
‫من کامو هستم، مبارزه خوبی بود.
‫تو خودت حالت خوبه؟
‫آخ!
‫آخ! آخ! آخ!
‫یه لحظه می‌رم تا چادر.
‫اون تمرینات احمقانه، به هیچ دردی نمی‌خورن.
‫درسته.
‫ولی، مهمه که اعتماد سربازها رو ‫جلب کنیم.
‫فکر کنم الکی بدست آوردن اعتمادشون؛
‫تو جنگ به ضررمون می‌شه.
‫من چنین فکری نمی‌کنم.
‫پس چرا وانمود کردی که دردت گرفته و ‫خودت رو ضعیف نشون دادی؟
‫فوشیِ نامیرا، می‌تونه دردِ دیگران رو حس کنه.
‫پس حقیقت داشت.
‫درسته که اگه وانمود نکنم درد می‌کشم ‫براشون قابل اعتمادتر هستم؛
‫ولی واقعیت اینجوری نیست.
‫من قوی نیستم.
‫قوی به نظر میام.
‫متوجه نمی‌شم.
‫درباره خودت بیشتر برام بگو.
‫من قبلاً، تو کلیسا زندگی می‌کردم.
‫قدیمی ترین خاطره ام؛
‫بچه، درد نداری؟
‫وقتی بود که تموم دندون هام رو کشیدم.
‫هروقت هم، یه دندون جدید درمیومد ‫فورا می‌کندنش.
‫هیچکس بهم نمی‌گفت چرا.
‫غذام، همیشه سوپ یا پوره بود.
‫تمامِ چیزی که داشتم، یه اتاق کوچیک بود.
‫یه حیاط کوچیک...
‫دیوارای بلند...
‫اوه!
‫اگه باز صدمه ببینی دکتر غر می‌زنه ها!
‫چیز تازه ای نیست!
‫همیشه با مادرخونده‌ ام بودم.
‫ما غذای یکسانی می‌خوردیم، ‫و کتاب یکسانی می‌خوندیم؛
‫و از هم‌صحبتی درباره چیزای مشترک ‫لذت می‌بردیم.
‫اون دوست من بود.
‫هفته ای فقط یه بار بیرون می‌رفتیم.
‫50 متر اون‌طرف‌تر می‌رفتیم تا ‫آموزه های بنت رو یاد بگیریم.
‫اون یارو، داره چی می‌خوره؟
‫نکنه همونیه که تو کتاب بود؟
‫چیزی نیست، بیا بریم.
‫چیه چیه؟
‫بهم بگو!
‫هر روز همین بساط بود.
‫ولی به من خوش می‌گذشت.
‫داری چی کار می‌کنی، هایرو؟
‫اوه، چیزی نیست.
‫از امروز من یه شمشیرزن هستم!
‫شمشیرزن؟
‫از کجا چنین چیزی رو دیدی؟
‫تو کتاب دربارش خوندم.
‫خب، وقت مبارزه‌ست!
‫شمشیرت رو نگه‌دار!
‫خیلی ضعیفی ها، تاسِت.
‫به نظرت، من یه شمشیرزن می‌شم؟
‫آره، البته.
‫آره.
‫این چیه؟
‫دندون مصنوعی.
‫کادوی تولدته.
‫خب، بخور.
‫دنیایِ من، از صفر به یک رسید.
‫دهنم رو با لذتی که تابحال تجربه ‫نکرده بودم پر کردم!
‫محکم گاز گرفتم!
‫هیارو ریچ.
‫از امروز، من مادرخوندت هستم.
‫تاست چی؟
‫دیروز، تولد تو بود درسته؟
‫یه هدیه بهت می‌دم.
‫هی، تاست کجاست؟
‫جواب سوالم رو بده!
‫اون مرتکب گناهی شد پس مجازات شد.
‫اون زن قوی ای بود.
‫حتی یه بار هم گریه نکرد.
‫من، اون موقع بود که فهمیدم با بقیه ‫فرق دارم.
‫ظاهراً من، به اینجا آورده شده بودم چون ‫توسط یه شیطان تسخیر شده بودم.
‫سال ها گذشت، و به دستور کشیش اعظم ‫من یه سرباز شدم.
‫من جاه‌طلب بودم.
‫هروقت که فرصتی پیش می‌اومد، ‫فرار می‌کردم و هرکاری دلم می‌خواست می‌کردم.
‫من قدرتِ تو رو می‌خوام.
‫فکر کنم به همین دلیله که سربازها بدون ترس از درد ‫می‌جنگن و بر درد غلبه می‌کنن.
‫واسه همین نحسین می‌شن و مورد اعتمادن.
‫من این‌طوری نیستم.
‫نهایتِ کاری که می‌تونم بکنم، ‫قوی نشون دادن خودمه.
‫من نه سرسخت هستم و نه قوی.
‫اگه متوجه این درد می‌شدی، شاید می‌تونستی ‫مادرخونده‌ی اولت رو نجات بدی.
‫از کی تا حالا اونجایی؟
‫از اولش؟!
‫اوی آروم!
‫من رو نکش!
‫به هیچکس نمی‌گم جی شنیدم!
‫قول می‌دم.
‫من فقط نگرانت بودم هایرو!
‫اگه درد رو حس نکنی، از کسی هم ‫نمی‌تونی محافظت کنی.
‫واقعاً به کسی مثل من نیاز داشتن؟
‫هایرو، من ازت محافظت می‌کنم.
‫از تو هم همین‌طور سربازِ رنریل.
‫هوی هوی تو!
‫یه جوری حرف می‌زنی انگار مامانمونی!
‫می‌خوای بریم خونه خاله بازی کنیم؟!
‫چرت و پرت نگو!
‫بذار خودمون کسایی باشیم که ‫از مردم خودمون محافظت می‌کنن!
‫هنوز نمی‌دونم به تو نیاز داریم یا نه؛
‫ولی، شاید تو به ما احتیاج داشته باشی.
‫بیا بریم هایرو.
‫بیا تمرین رو ادامه بدیم.
‫فکر کنم باید به دستش بیاریم، اعتمادشون رو.
‫هایرو، می‌سپرمش به تو.
‫فهمیدم.
‫این‌وری!
‫شما هر روز چنیدن خونه می‌سازین.
‫ساکنین قصر بهتون می‌گن جادوگر!
‫دقیقاً چطوری انجامش می‌دین؟
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫چون منم بهت اعتماد ندارم!
‫این قلعه و آب‌راه هاشم ممکنه ‫به زودی خراب بشن.
‫توسط جادوگر-سامای شهر!
‫نمی‌ذارم فراموش کنی، ‫ که ما قبلاً به هم نزدیک بودیم!
‫نزدیک بودم؟
‫با تویی که همیشه صورتت پنهانه؟
‫خفه بمیر!
‫الآن چه وقت این غلط کاری هاست؟!
‫هوی! بچم داره می‌خوابه!
‫ببخشید!
‫یه مدتی سروصدا خواهد بود.
‫اینجا دارین چی‌کار می‌کنین؟
‫داریم خونه هارو بازسازی می‌کنیم.
‫برای مقابله علیه نوکّرها.
‫بازسازی خونه ها چه فایده ای داره؟
‫ولی، شنیدم خونه چرخ آبی رو ‫یه شبه بازسازی کردن.
‫غیرممکنه!
‫با این وضع به موقع نمی‌رسیم.
‫اگه بخوایم تمام خونه ها رو بازسازی کنیم؛
‫قبل اینکخه نوکّرها سه ماه دیگه حمله کنن؛
‫باید به غیر شب در طول روز هم کار کنیم.
‫ولی اون‌وقت فضولا بیشتر می‌شن!
‫بیا سرشون رو گرم کنیم.
‫که شهروندا خودشون خونه‌هاشون رو ‫خراب کنن و فوشی فقط بازسازی کنه.
‫همه‌ی مردم شهر همکاری نمی‌کنن.
‫اگه سربازا مسئولیتش رو قبول می‌کردن ‫خوب می‌شد؛
‫ولی جلب اعتمادشون به نظرم ‫هنوز طول می‌کشه.
‫شرمنده، اونا خیلی سرسخت هستن!
‫اون کیه؟
‫کامو از سربازای داوطلب رنریل.
‫به خاطر من اون همه چیز رو فهمید!
‫با خودم میارمش که لومون نده!
‫اه! حالا چی کار کنیم؟
‫به نظرم هنوز نیازش داریم، ‫همکاریِ شاهدخت رو.
‫مسار، اوضاع سمت تو چطوره؟
‫ها؟ نمی‌دونم.
‫یه جواب درست درمون بده!
‫تموم شد.
‫بازسازی 12 دقیقه طول کشید.
‫لطفاً زمانش رو به نصف برسون.
‫اونو ولش کای؛
‫بهم یاد بده چه‌طور تو بازی ببرم!
‫باشه.
‫بازم بازی؟!
‫چرا یه بارم شده یه کاری نمی‌کنی؟!
‫خفه شو، جغله!
‫پا تو کفش بزرگترا نکن!
‫فوشی حداقل 233 سال از تو بزرگ تره.
‫اونی‌که جغله هست تویی!
‫خب که چی؟
‫یو، این دفعه یه جایِ توپ می‌برمت!
‫باشه؟
‫بیاین شام بخوریم.
‫حتی اگه شهرم تو خطر باشه، ‫استراحت نیازه.
‫ببخشید فوشی.
‫اون همیشه بد دهن بوده.
‫"همیشه" ؟!
‫خیلی وقته می‌شناسیش، بون؟
‫تو این وضع، بهتره یه مهره رو اینجا بذاری.
‫چرا اونو آوردیش؟
‫می‌خواستم بهش یه هدفی بدم.
‫که شاه بشه.
‫شاه؟
‫غیرممکنه! نمی‌شه!
‫این‌طوری نگو!
‫شایعات می‌گن اون بچه‌ی یه ‫خدمتکار یا فاحشه‌ست.
‫ولی وضع زندگیش تا الآن خوب بوده.
‫گه‌گداری به قلعه هم می‌ره؛
‫به این فکر بودم که یعنی کیه؟
‫پس فکر کنم از خاندان سلنتطیه!
‫اوه، این خوشمزه‌ست!
‫ممنونم.
‫نمی‌دونم حقیقت چیه، ‫ولی شک دارم از خاندان سلطنتی باشه.
‫ما اولین بار تو یه مهمونی چای منحصر به فرد ‫که مامانم هر تابستون برگزار می‌کنه هم رو دیدیم.
‫فکر کنم الآن، 20 سالی ازش می‌گذره.
‫یه رویداد یه هفته ای بود که با حضور ‫اشرافیان کشور های دوست برگزار می‌شد.
‫مسار هم اونجا بود.
‫سلام.
‫تو می‌خوای شاه بشی؟
‫آره، تو چه‌طور؟
‫نمی‌دونم.
‫ولش کن، بیا مبارزه کنیم!
‫نمی‌شه، مامانم ناراحت می‌--
‫ما هم سن بودیم.
‫فوری با هم جور شدیم.
‫چه قدر پرانرژی!
‫اوه! از دست این پسرا!
‫مامان بهم گفته که تو کشور سونیا ‫کوچیکترین وارث صاحب تاج و تخت می‌شه.
‫همین‌طوره.
‫پس فکر کنم می‌شه کسی که ‫شاهدتخت آلمه ازش خوشش بیاد!
‫خب؟ از پسش بر میای؟
‫با شاهدخت صمیمی هستی درسته؟
‫این‌طور نیست که نباشیم؛
‫نمی‌دونم.
‫تو می‌تونی مسار!
‫بیا با هم کشورهای دوستی بسازیم!
‫جوابِ اون همیشه مبهم بود؛
‫ولی این حس رو داشتم که ‫به خانواده سلطنتی علاقه منده.
‫در واقع به این خاطر که با ‫شاهدخت احساس نزدیکی می‌کنه؛
‫می‌تونه انقدر بی تفاوت درموردش حرف بزنه.
‫فکر کنم «دوستی» به همین می‌گن.
‫من برمی‌گردم سر کار.
‫یو، شاهدخت-ساما!
‫بیا باهم بازی کنیم.
‫قبلاً اینو گفتی نه؟
‫که اگه من ببرم هرکاری بخوام انجام می‌دی.
‫پس یادت بود.
‫خیلی خب.
‫خب!
‫اگه بردی چه چیزی می‌خوای؟
‫شاه بشی؟
‫نمی‌دونم.
‫چیزی که می‌خوام اعتمادِ توئه.
‫می‌دونی کهددرمورد چی حرف می‌زنم، آلمه؟
‫جادوگر-ساما، می‌شه ازتون بخوایم جابجا بشین؟
‫ببخشید.
‫می‌خوایم آوار رو جابجا کنیم.
‫من قبلاً خونم رو خراب کردم؛
‫لطفاً بعداً بیاین.
‫آوار رو به سمت دروازه غربی ببرین.
‫بون!
‫چه خبر شده؟
‫اون با شاهدخت مذاکره کرد.
‫مسار؟
‫چون تو یه بازی ازم بردی ‫اشتباه برداشت نکن.
‫من فقط به قولی که در زمان کودکی ‫دادم عمل کردم.
‫اعتمادِ واقعی چیزیه، که در طول زمان ‫به وجود میاد.
‫داری چی کار می‌کنی؟!
‫پس قیافه نازی داره.
‫بون.
‫من می‌خوام از اون محافظت کنم.
‫محض اطلاعت، من قدرتی تو قلعه ندارم.
‫برای همین باهاتون همکاری می‌کنم.
‫هرگز امکان نداره که من شاه بشم.
‫به این دلیل که شاه مادر اون رو انتخاب کرد.
‫من و آلمه برادر خواهرِ ناتنی هستیم.
‫اون خبر نداره، و منم قصد گفتنش رو ندارم.
‫ولی اگه داداش و پدرمون جفتشون بمیرن، ‫فقط من می‌مونم که ازش محافظت کنم.
‫برای همین، می‌خوام تا حد ممکن نزدیکش باشم.
‫مسار، تو از شاهدخت خوشت نمیاد؟
‫چرت و پرت نگو!
‫واسه همینه که نمی‌تونم ‫جغله ها رو تحمل کنم!
‫تا بعد.
‫پیش نمایش
‫
‫به آرومی ولی پیوسته، جادوگر مرموز ‫تمامِ شهر رو بازسازی می‌کنه.
‫وقتی مردم این حقیقت رو بفهمن، ‫که شیطانِ اعدام شده؛
‫همین فوشیه، چه فکری خواهند کرد؟
‫هویت جادوگر